احمد بن ادریس بن احمد اشعری قمی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
خط ۴۱: | خط ۴۱: | ||
|} | |} | ||
</div> | </div> | ||
احمد بن ادريس بن احمد اشعري قمي، (000 – 306ق) ابوعلي. از فقهاء اماميه و از اصحاب امام عسگري(ع). از سال تولد او اطلاعي در دست نيست اما وفات او در سال 306 هجري در مسير مكه در يكي از منزلهاي طريق كوفه به سوي مكه به نام «قرعاء» روي داده و در همانجا دفن شده است. از محيط خانواده و محل پرورش او چيزي در منابع ذكر نشده است، اما از آنجا كه جد او «احمد بن حمزه اشعري» از راويان معتبر شيعه است، محتمل است كه وي حيات علمي خود را نزد او شروع كرده باشد. در منابع رجالي از او به عنوان «ثقه»، «كثيرالحديث» و «صحيح الروايه» تجليل شده است. همچنين در منابع اهل سنت از او به عنوان «فاضل» و «بزرگ مصنفين رافضه» نام برده شده است. اين مطلب، نشان ميدهد كه وي از بزرگان زمان خود بوده است. مرحوم مجلسي بزرگ(م1070ق) در كتاب «طبقات الرواه» نام وي را در رأس طبقه پنجم از طبقات دوازدهگانه رجال خود، ذكر كرده است. وي با اينكه احاديث زيادي نقل كرده، اما حديثي به طور مستقيم از ائمه(ع) نشنيده است. اساتيد او بسيار هستند كه از جمله آنها «ابراهيم بن هاشم»، «احمدبن اسحاق»، «حسن بن علي كوفي» و «احمدبن محمدبن عيسي» ميباشند. از جمله شاگردان معروف او «ابراهيم بن محمدبن عباس»، «محمدبن يعقوب كليني»، «ابوغالب زراري»، «احمدبن علي رازي» و «ابوعبدالله حسين بن علي بن سفيان بزوفري» هستند. همچنين فرزند او «حسن بن احمد بن ادريس»(م.ح345ق) از عالمان حديث و استاد «شيخ صدوق» بوده است و فرزند ديگرش «حسين بن احمد بن ادريس» يكي ديگر از شاگردان اوست كه خود استاد «تلعكبري» و «شيخ صدوق» بوده است. آثار متعددي كه وي از خود به جاي گذاشته حدود 30 كتاب است كه عمدتاً در موضوع فقه است، از اينرو تخصص عمده او در علم فقه بوده است. مهمترين و بزرگترين اثر او «كتاب النوادر» است كه تازههاي حديثي و فقهي را در آن ذكر كرده است. | |||
[[رده:عالمان]] | [[رده:عالمان]] | ||
[[رده:عالمان شیعه]] | [[رده:عالمان شیعه]] | ||
[[رده:محدثان شیعه]] | [[رده:محدثان شیعه]] |
نسخهٔ ۱۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۰
نویسنده این صفحه در حال ویرایش عمیق است.
یکی از نویسندگان مداخل ویکی وحدت مشغول ویرایش در این صفحه می باشد. این علامت در اینجا درج گردیده تا نمایانگر لزوم باقی گذاشتن صفحه در حال خود است. لطفا تا زمانی که این علامت را نویسنده کنونی بر نداشته است، از ویرایش این صفحه خودداری نمائید.
آخرین مرتبه این صفحه در تاریخ زیر تغییر یافته است: ۱۴:۱۰، ۱۷ اکتبر ۲۰۲۲؛
![احمد بن ادریس بن احمد اشعری قمی](/w/images/7/75/%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%B3_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%B1%DB%8C_%D9%82%D9%85%DB%8C.jpg)
نام | احمد بن ادریس بن احمد اشعری قمی |
---|---|
القاب و سایر نامها | ؟؟؟ |
زاده | ابتدا زمان تولد و سپس مکان |
درگذشت | ابتدا زمان وفات و سپس مکان |
استادان | ؟؟؟ |
شاگردان | ؟؟؟ |
آثار | ؟؟؟ |
دین و مذهب | اسلام • تشیع |
فعالیتها | ؟؟؟ |
احمد بن ادريس بن احمد اشعري قمي، (000 – 306ق) ابوعلي. از فقهاء اماميه و از اصحاب امام عسگري(ع). از سال تولد او اطلاعي در دست نيست اما وفات او در سال 306 هجري در مسير مكه در يكي از منزلهاي طريق كوفه به سوي مكه به نام «قرعاء» روي داده و در همانجا دفن شده است. از محيط خانواده و محل پرورش او چيزي در منابع ذكر نشده است، اما از آنجا كه جد او «احمد بن حمزه اشعري» از راويان معتبر شيعه است، محتمل است كه وي حيات علمي خود را نزد او شروع كرده باشد. در منابع رجالي از او به عنوان «ثقه»، «كثيرالحديث» و «صحيح الروايه» تجليل شده است. همچنين در منابع اهل سنت از او به عنوان «فاضل» و «بزرگ مصنفين رافضه» نام برده شده است. اين مطلب، نشان ميدهد كه وي از بزرگان زمان خود بوده است. مرحوم مجلسي بزرگ(م1070ق) در كتاب «طبقات الرواه» نام وي را در رأس طبقه پنجم از طبقات دوازدهگانه رجال خود، ذكر كرده است. وي با اينكه احاديث زيادي نقل كرده، اما حديثي به طور مستقيم از ائمه(ع) نشنيده است. اساتيد او بسيار هستند كه از جمله آنها «ابراهيم بن هاشم»، «احمدبن اسحاق»، «حسن بن علي كوفي» و «احمدبن محمدبن عيسي» ميباشند. از جمله شاگردان معروف او «ابراهيم بن محمدبن عباس»، «محمدبن يعقوب كليني»، «ابوغالب زراري»، «احمدبن علي رازي» و «ابوعبدالله حسين بن علي بن سفيان بزوفري» هستند. همچنين فرزند او «حسن بن احمد بن ادريس»(م.ح345ق) از عالمان حديث و استاد «شيخ صدوق» بوده است و فرزند ديگرش «حسين بن احمد بن ادريس» يكي ديگر از شاگردان اوست كه خود استاد «تلعكبري» و «شيخ صدوق» بوده است. آثار متعددي كه وي از خود به جاي گذاشته حدود 30 كتاب است كه عمدتاً در موضوع فقه است، از اينرو تخصص عمده او در علم فقه بوده است. مهمترين و بزرگترين اثر او «كتاب النوادر» است كه تازههاي حديثي و فقهي را در آن ذكر كرده است.