ابوالحسن صیرفی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
جز (جایگزینی متن - 'ك' به 'ک')
جز (جایگزینی متن - 'ي' به 'ی')
خط ۱۲: خط ۱۲:
</div>
</div>


'''ابوالحسن علی بن بنْدَار بن الحسین صیرفی''' از بزرگان علمای [[تصوف]] [[اهل سنت]] قرن چهارم هجری بود<ref>طبقات الصوفية، أبو عبد الرحمن السلمي[؟]، ص373-375، دار الکتب العلمية، ط2003</ref>.
'''ابوالحسن علی بن بنْدَار بن الحسین صیرفی''' از بزرگان علمای [[تصوف]] [[اهل سنت]] قرن چهارم هجری بود<ref>طبقات الصوفیة، أبو عبد الرحمن السلمی[؟]، ص373-375، دار الکتب العلمیة، ط2003</ref>.


=درباره او=
=درباره او=


ابوعبدالرحمان السلمی درباره او گفته: احادیث نبوی زیادی از او نقل شده و او امین و موثق بود. بعضی معتقدند او در سال 359 هجری قمری و برخی دیگر گفته اند که وی در روز یکشنبه 21 رجب سال 357 هجری قمری درگذشته است <ref>تاريخ دمشق، ابن عساکر، باب: حرف الباء في آباء من اسمه علي</ref>.
ابوعبدالرحمان السلمی درباره او گفته: احادیث نبوی زیادی از او نقل شده و او امین و موثق بود. بعضی معتقدند او در سال 359 هجری قمری و برخی دیگر گفته اند که وی در روز یکشنبه 21 رجب سال 357 هجری قمری درگذشته است <ref>تاریخ دمشق، ابن عساکر، باب: حرف الباء فی آباء من اسمه علی</ref>.


=مشایخ=
=مشایخ=
خط ۲۸: خط ۲۸:
2- فساد در قلب به تبع فساد در زمانه و اهل آن رخ می دهد.
2- فساد در قلب به تبع فساد در زمانه و اهل آن رخ می دهد.


3- مردم به دنبال حقیقتند لکن آن را نمی یابند تا از این دنیا جدا شوند و به آخرت بپیوندند<ref>[https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A3%D8%A8%D9%88_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%B5%D9%8A%D8%B1%D9%81%D9%8A أبو الحسن الصيرفي]</ref>.
3- مردم به دنبال حقیقتند لکن آن را نمی یابند تا از این دنیا جدا شوند و به آخرت بپیوندند<ref>[https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A3%D8%A8%D9%88_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%B5%D9%8A%D8%B1%D9%81%D9%8A أبو الحسن الصیرفی]</ref>.


=پانویس=
=پانویس=

نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۳۳

نام ابوالحسن علی بن بنْدَار بن الحسین صیرفی
نام‎های دیگر ابوالحسن صیرفی
وفات 357 یا359ق

ابوالحسن علی بن بنْدَار بن الحسین صیرفی از بزرگان علمای تصوف اهل سنت قرن چهارم هجری بود[۱].

درباره او

ابوعبدالرحمان السلمی درباره او گفته: احادیث نبوی زیادی از او نقل شده و او امین و موثق بود. بعضی معتقدند او در سال 359 هجری قمری و برخی دیگر گفته اند که وی در روز یکشنبه 21 رجب سال 357 هجری قمری درگذشته است [۲].

مشایخ

در نیشابور ابو عثمان، در سمرقند محمد بن فضل، در بلخ محمد بن حامد، و در گرگان ابو علی، در ری یوسف بن حسین، در بغداد جنید بن محمد، أَبا الْعَبَّاس بن عَطاء وَ أَبا مُحَمَّد الْجریرِی، در شام طَاهِرًا الْمَقْدِسِی، أَبا عبد الله ابْن الْجلاء وَ أَبا عَمْرو والدمشقی و در مصر أَبَا بکر الْمصْرِیّ و الزقاق وَأَبا عَلیّ الرُّوذَبَارِی را درک کرد.

سخنان

1- تصوف یعنی بریدن از خلق چه در ظاهر و چه در باطن.

2- فساد در قلب به تبع فساد در زمانه و اهل آن رخ می دهد.

3- مردم به دنبال حقیقتند لکن آن را نمی یابند تا از این دنیا جدا شوند و به آخرت بپیوندند[۳].

پانویس

  1. طبقات الصوفیة، أبو عبد الرحمن السلمی[؟]، ص373-375، دار الکتب العلمیة، ط2003
  2. تاریخ دمشق، ابن عساکر، باب: حرف الباء فی آباء من اسمه علی
  3. أبو الحسن الصیرفی