بهافریدیه

بهافریدیه
نام	بهافریدیه
موسس	بهافرید‌ بن‌‌ ماه فروردین
عقیده	بدعت در تعالیم دینی

بهافریدیه، پیروان مردی زرتشتی‌ الاصل به نام بهافرید‌ بن‌‌ ماه فروردین بودند. نقل شده است که وی اصالتا اهل روستای زوزن بوده است.

پیشینه

در زمانی که ابومسلم خراسانی در اوج اقتدار بود، مردی زرتشتی الاصلی به نام بهافرید بن ماه فروردین در روستای خواف‏ از نیشابور در قصبه سیراوند خروج کرد و مدعی اصلاحاتی در دین زرتشت شد. بهافرید از خراسان به چین سفر و هفت سال در آن دیار اقامت کرد و وقتی بازگشت، چیزهای شگفت‏‌انگیزی با خودش آورد از آن جمله پیراهنی سبز و نازک و نرم از حریر چینی بود که تمام آن در کف دست او جای می‏‌گرفت و آن را یکی از معجزات خود می‏‌دانست. شهرستانی می‏‌گوید بهافریدیان را سیانیه هم می‌‏گویند.

اعتقادات

بهافرید بر پیروانش هفت گونه نماز را واجب کرد 1.یکی در یگانگی خدا. 2. یکی در آفرینش آسمان‌ها و زمین. 3. یکی در خلق حیوان و روزی آنها. 3.یکی در مرگ. 4. یکی در رستاخیز 5. یکی برای حساب و روز شمار. 6. یکی برای اهل بهشت و دوزخ 7. یکی برای ستایش اهل بهشت.

همچنین وی برای پیروان خود کتابی به فارسی نوشت و به ایشان امر کرد که روی یک زانو نشسته به سوی چشمه خورشید نماز بخوانند و در هر جا که باشند رو به سوی آفتاب و موهای خود را رها کنند و هنگام خوردن غذا زمزمه نکنند و چهار پایان را نکشند مگر چارپایی که پیر باشد.

سر انجام

بهافرید از مظاهر اصلاح‌طلب فکر ایرانی در دوره ابومسلم در خراسان بود که به دست خود ابومسلم از بین رفته است. چون ابومسلم وارد نیشابور شد، «موبدان» و «هیربدان» زرتشتی نزد وی آمدند و گفتند این مرد اسلام و دین ما را تباه کرد، بعد از آن ابومسلم وی را همراه با پیروانش از بین برد. البته شاید سبب کشته شدن او جز این نباشد که وی در اوایل خروج ابومسلم در جبال بادغیس و قلب خراسان، حرکتی انجام داد که منافی تمرکز قدرت سیاسی ابومسلم بود.

منابع

• محمد‌جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد،انتشارات آستان قدس رضوی، سال 1372 ش، چ دوم، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 5 اسفندماه 1404 ش.