ابرهیم بن شیبان: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
جز (جایگزینی متن - '[[رده: ' به '[[رده:')
جز (تمیزکاری)
خط ۱۲: خط ۱۲:
</div>
</div>


'''أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِیم بن شَیبَان القِرمیسینی''' یکی از علمای بزرگ [[تصوف]] [[اهل سنت]] قرن چهارم هجری است. ابوعبدالرحمن سلمی درباره او می‌گوید:... او در تقوا و پرهیزگاری دارای مقاماتی بود که به غیر از او به آن‌ دست نیافته و در برابر مدعیان سخت‌گیر بودو پایبند به کتاب و [[سنت]] و مقید به روش شیوخ و بزرگان تصوف بود.عبدالله بن محمد بن منازل در مورد وی چنین می گوید: ابراهیم حجت خدا بر فقرا و نیکوکاران است<ref>طبقات الصوفیة، أبو عبدالرحمن السلمی، ص303-306، دار الکتب العلمیة، ط2003</ref>
'''أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِیم بن شَیبَان القِرمیسینی''' یکی از علمای بزرگ [[تصوف]] [[اهل سنت]] قرن چهارم هجری است. ابوعبدالرحمن سلمی درباره او می‌گوید:... او در تقوا و پرهیزگاری دارای مقاماتی بود که به غیر از او به آن‌ دست نیافته و در برابر مدعیان سخت‌گیر بودو پایبند به کتاب و [[سنت]] و مقید به روش شیوخ و بزرگان تصوف بود. عبدالله بن محمد بن منازل در مورد وی چنین می گوید: ابراهیم حجت خدا بر فقرا و نیکوکاران است<ref>طبقات الصوفیة، أبو عبدالرحمن السلمی، ص303-306، دار الکتب العلمیة، ط2003</ref>
سفر کرد و از معان (در [[اردن]] کنونی) گذشت و در قرمسین (شهری در کوهستان های [[ایران]]) اقامت گزید و در سال 330 هجری قمری<ref>تاریخ دمشق، ابن عساکر، ج6، ص441-444</ref> و یا به نقلی دیگر در سال 337 هجری قمری<ref>سیر أعلام النبلاء، الذهبی، ج15، ص392-393</ref>در آنجا وفات یافت.
سفر کرد و از معان (در [[اردن]] کنونی) گذشت و در قرمسین (شهری در کوهستان های [[ایران]]) اقامت گزید و در سال 330 هجری قمری<ref>تاریخ دمشق، ابن عساکر، ج6، ص441-444</ref> و یا به نقلی دیگر در سال 337 هجری قمری<ref>سیر أعلام النبلاء، الذهبی، ج15، ص392-393</ref>در آنجا وفات یافت.


خط ۲۳: خط ۲۳:
خوف از [[خدا]] باعث سوزاندن شهوت در قلب و دوری از رغبت به دنیا می‌گردد<ref>المنتظم فی تاریخ الملوک والأمم، الذهبی، ج14، ص119</ref>.
خوف از [[خدا]] باعث سوزاندن شهوت در قلب و دوری از رغبت به دنیا می‌گردد<ref>المنتظم فی تاریخ الملوک والأمم، الذهبی، ج14، ص119</ref>.


بهترین کار بندگان مراقبت در وقت است چرا که نباید در این امر کوتاهی کرد و از مرزهای حفاظت نمود <ref>حلیة الأولیاء، أبو نعیم الأصبهانی، ج4، ص428</ref>.
بهترین کار بندگان مراقبت در وقت است چرا که نباید در این امر کوتاهی کرد و از مرزهای حفاظت نمود <ref>حلیة الأولیاء، أبو نعیم الأصبهانی، ج4، ص428</ref>.


عارف کسی است که دلش را برای مولا و بدنش را در راه خدمت به خلقش مصروف سازد و بهترین چیزی که از ناحیه پروردگار نصیب بنده می‌شود نصیحت و تذکر قلبی و توبه از گناهان است<ref>[https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A5%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%8A%D9%85_%D8%A8%D9%86_%D8%B4%D9%8A%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%B1%D9%85%D9%8A%D8%B3%D9%8A%D9%86%D9%8A#cite_note-4 إبراهیم بن شیبان القرمیسینی]</ref>.
عارف کسی است که دلش را برای مولا و بدنش را در راه خدمت به خلقش مصروف سازد و بهترین چیزی که از ناحیه پروردگار نصیب بنده می‌شود نصیحت و تذکر قلبی و توبه از گناهان است<ref>[https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A5%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%8A%D9%85_%D8%A8%D9%86_%D8%B4%D9%8A%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%B1%D9%85%D9%8A%D8%B3%D9%8A%D9%86%D9%8A#cite_note-4 إبراهیم بن شیبان القرمیسینی]</ref>.

نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۵۶

حسن بصری
نام أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِیم بن شَیبَان القِرمیسینی
نام‎های دیگر ابراهیم بن شیبان القِرمیسینی
درگذشت 330ق

أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِیم بن شَیبَان القِرمیسینی یکی از علمای بزرگ تصوف اهل سنت قرن چهارم هجری است. ابوعبدالرحمن سلمی درباره او می‌گوید:... او در تقوا و پرهیزگاری دارای مقاماتی بود که به غیر از او به آن‌ دست نیافته و در برابر مدعیان سخت‌گیر بودو پایبند به کتاب و سنت و مقید به روش شیوخ و بزرگان تصوف بود. عبدالله بن محمد بن منازل در مورد وی چنین می گوید: ابراهیم حجت خدا بر فقرا و نیکوکاران است[۱] سفر کرد و از معان (در اردن کنونی) گذشت و در قرمسین (شهری در کوهستان های ایران) اقامت گزید و در سال 330 هجری قمری[۲] و یا به نقلی دیگر در سال 337 هجری قمری[۳]در آنجا وفات یافت.

اساتید و شاگردان

از اساتید او می‌توان به علی بن الحسن بن أبی عنبر، أَبَا عبدالله المغربی و إِبْرَاهِیم الْخَواص اشاره کرد و تعدادی از شاگردان او عبارتند از: أبوزید محمد بن أحمد المَروزی، الحسن بن إبراهیم القرمیسینی، محمد بن عبدالله بن شاذان الرازی، عبدالرحمن بن عبدالله الدقاق و محمد بن محمد بن ثَوابة.

گفتار

خوف از خدا باعث سوزاندن شهوت در قلب و دوری از رغبت به دنیا می‌گردد[۴].

بهترین کار بندگان مراقبت در وقت است چرا که نباید در این امر کوتاهی کرد و از مرزهای حفاظت نمود [۵].

عارف کسی است که دلش را برای مولا و بدنش را در راه خدمت به خلقش مصروف سازد و بهترین چیزی که از ناحیه پروردگار نصیب بنده می‌شود نصیحت و تذکر قلبی و توبه از گناهان است[۶].

پانویس

  1. طبقات الصوفیة، أبو عبدالرحمن السلمی، ص303-306، دار الکتب العلمیة، ط2003
  2. تاریخ دمشق، ابن عساکر، ج6، ص441-444
  3. سیر أعلام النبلاء، الذهبی، ج15، ص392-393
  4. المنتظم فی تاریخ الملوک والأمم، الذهبی، ج14، ص119
  5. حلیة الأولیاء، أبو نعیم الأصبهانی، ج4، ص428
  6. إبراهیم بن شیبان القرمیسینی