ابرهیم بن شیبان
| ابرهیم بن شیبان | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِیم بن شَیبَان القِرمیسینی |
| اطلاعات شخصی | |
| سال درگذشت | 330 ق، ۳۲۱ ش، ۹۴۲ م |
| فعالیتها | از صوفیان قرن چهارم هجری |
أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِیم بن شَیبَان القِرمیسینی یکی از صوفیان قرن چهارم هجری است.
نظرات بزرگان
ابوعبدالرحمن سلمی درباره او میگوید:... او در تقوا و پرهیزگاری دارای مقاماتی بود که به غیر از او به آن دست نیافته و در برابر مدعیان سختگیر بود و پایبند به کتاب و سنت و مقید به روش شیوخ و بزرگان تصوف بود.
عبدالله بن محمد بن منازل در مورد وی چنین میگوید: ابراهیم حجت خدا بر فقرا و نیکوکاران است[۱].
زندگی
او از زادگاه خود سفر کرد و از معان (در اردن کنونی) گذشت و در قرمسین (شهری در کوهستانهای ایران) اقامت گزید و در سال 330 هجری قمری[۲] و یا به نقلی دیگر در سال 337 هجری قمری[۳]در آنجا وفات یافت.
اساتید و شاگردان
از اساتید او میتوان به علی بن الحسن بن أبی عنبر، أَبَا عبدالله المغربی و إِبْرَاهِیم الْخَواص اشاره کرد و تعدادی از شاگردان او عبارتند از: أبوزید محمد بن أحمد المَروزی، الحسن بن إبراهیم القرمیسینی، محمد بن عبدالله بن شاذان الرازی، عبدالرحمن بن عبدالله الدقاق و محمد بن محمد بن ثَوابة.
گفتار
خوف از خدا باعث سوزاندن شهوت در قلب و دوری از رغبت به دنیا میگردد[۴].
بهترین کار بندگان مراقبت در وقت است چرا که نباید در این امر کوتاهی کرد و از مرزهای حفاظت نمود[۵].
عارف کسی است که دلش را برای مولا و بدنش را در راه خدمت به خلقش مصروف سازد و بهترین چیزی که از ناحیه پروردگار نصیب بنده میشود نصیحت و تذکر قلبی و توبه از گناهان است[۶].