ابرهیم بن شیبان

از ویکی‌وحدت
حسن بصری
نام أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِيم بن شَيبَان القِرميسيني
نام‎های دیگر ابراهیم بن شیبان القِرميسيني
درگذشت 330ق

أَبُو إِسْحَاق إِبْرَاهِيم بن شَيبَان القِرميسيني یکی از علمای بزرگ تصوف اهل سنت قرن چهارم هجری است. ابو عبد الرحمن سلمی درباره او می گوید:...او در تقوا و پرهیزگاری دارای مقاماتی بود که به غیر از او به آن‌ دست نیافته و در برابر مدعیان سخت‌گیر بودو پایبند به کتاب و سنت و مقید به روش شیوخ و بزرگان تصوف بود.عبد الله بن محمد بن منازل در مورد وی چنین می گوید:ابراهیم حجت خدا بر فقرا و نیکوکاران است[۱] سفر کرد و از معان (در اردن کنونی) گذشت و در قرمسین (شهری در کوهستان های ایران) اقامت گزید و در سال 330 هجری قمری[۲] و یا به نقلی دیگر در سال 337 هجری قمری[۳]در آنجا وفات یافت.

اساتید و شاگردان

از اساتید او می توان به علي بن الحسن بن أبي عنبر،أَبَا عبد الله المغربي و إِبْرَاهِيم الْخَواص اشاره کرد و تعدادی از شاگردان او عبارتند از:أبو زيد محمد بن أحمد المَروزي ، الحسن بن إبراهيم القرميسيني ، محمد بن عبد الله بن شاذان الرازي ، عبد الرحمن بن عبد الله الدقاق و محمد بن محمد بن ثَوابة.

گفتار

خوف از خدا باعث سوزاندن شهوت در قلب و دوری از رغبت به دنیا می گردد[۴].

بهترین کار بندگان مراقبت در وقت است چرا که نباید در این امر کوتاهی کرد و از مرزهای حفاظت نمود [۵].

عارف کسی است که دلش را برای مولا و بدنش را در راه خدمت به خلقش مصروف سازدو بهترین چیزی که از ناحیه پروردگار نصیب بنده می شود نصیحت و تذکر قلبی و توبه از گناهان است[۶].

پانویس

  1. طبقات الصوفية، أبو عبد الرحمن السلمي، ص303-306، دار الكتب العلمية، ط2003
  2. تاريخ دمشق، ابن عساكر، ج6، ص441-444
  3. سير أعلام النبلاء، الذهبي، ج15، ص392-393
  4. المنتظم في تاريخ الملوك والأمم، الذهبي، ج14، ص119
  5. حلية الأولياء، أبو نعيم الأصبهاني، ج4، ص428
  6. إبراهيم بن شيبان القرميسيني