ابوعبدالله صبیحی

نسخهٔ تاریخ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۳۴ توسط S.m.salehi.kh (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «<div class="wikiInfo">جایگزین= |بندانگشتی| {| class="wikitable aboutAuthorTable" styl...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

أبو عبد الله الصبيحي یا الصنجي او را الحُسَين بن عبد الله بن أبي بكر می نامیدند؛ کنیه اش أبو علي و از علمای اهل سنت و صوفی قرن چهارم هجری قمری بود [۱].

نام الحُسَين بن عبد الله بن أبي بكر
نام‎های دیگر أبو عبد الله الصبيحي ، الصنجي
حیات قرن چهارم هجری

دیدگاه علما

ابوعبدالرحمن سلمی

او (ابو عبدالله صبیحی) دانشمند علوم اهالی تصوف و اصول بود ، او کتابهایی را برای سالکان متصوفه تدوین کرد و صاحب بیان و تقوا بود.

ابن ملقن

صبیحی را با عبارت «كان عالماً بعلوم القرآن» عالم به علوم قرآنی در عصر خود معرفی می کند.

زندگی

او از مردم بصره عراق بود و گفته می شد که او سی سال در خانه خود مشغول عزلت ، ریاضت و عبادت بود[۲]. سپس مردم بصره او را از آنجا بیرون کرده، بنابراین او به شوش(شهری در استان خوزستان) رفت و در آنجا وفات یافت و در همان شهر به خاک سپرده شد.

گفتار

از او درباره راههای اصلی هدایت در دین سوال شد او چنین پاسخ داد: اثبات فقر در درگاه خداوند متعال ، الگوگیری از رسول خدا صلی الله علیه و آله و راه های فرعی به چهار دسته تقسیم می شوند:وفای به عهد، حفظ حدود، راضی بر آنچه که هست و صبور بودن در برابر اتفاقات.

مقام ربوبی برتر از مقام عبودیت و ربوبیت است که باعث عبودیت در بندگان می شود و تحقق عبودیت واقعی مشاهده مقام ربوبیت است[۳].

پانویس

  1. طبقات الصوفية، أبو عبد الرحمن السلمي[؟]، ص252-254، دار الكتب العلمية، ط2003
  2. الطبقات الكبرى، عبد الوهاب الشعراني، ج1، ص88، ط1315 هـ، مكتبة محمد المليجي الكتبي وأخيه، مصر
  3. أبو عبد الله الصبيحي