بدائیه فرقه ای از غلاة شیعه هستند که بداء را برای خدا جایز می دانند.

اعتقادات

پیروان این فرقه معتقدند که مانعی ندارد خداوند حکمی را صادر کند و بعد از مدتی حکم دیگری را صادر کند که مخالف حکم اول باشد. آنان بر اساس همین اعتقاد خلافت خلافت خلفاى ثلاثه را تفسیر می کنند. [۱] اما شيعیان امامی مذهب اين تعبير را درست نمى ‏دانند بلکه مطابق با آیه: «يمحوا الله ما يشاء و يثبت و عنده أم الكتاب.» (سوره رعد، آیه 39) بداء را بر خدا جايز می دانند. زیرا بنا بر مصالح عالم آفرینش؛ خداوند هرگاه بخواهد مى‏ تواند امرى را باطل و به جاى آن امرى ديگر را جایگزین کند. این نوع تفسیر از بدا به معنای نسخ است. چنان كه خداوند امامت اسماعيل را «نسخ» فرمود و درباره او بداء حاصل شد و حضرت صادق (ع) فرمود: مَا بَدَا لِلَّهِ فِي شَيْ‌ءٍ كَمَا بَدَا لَهُ فِي إِسْمَاعِيلَ ابْنِي. [۲] [۳]

پانویس

  1. شاطبی ابراهیم بن موسی بن محمد، الاعتصام، قاهره، نشر مطبعه السعاده، سال 1332 هجری قمری، ج۲، ص۲۱۹
  2. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، جلد اول، ص 69
  3. مشکور جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 خورشیدی، چاپ اول، ص 98 با ویرایش فنی و محتوایی و نیز اصلاح عبارات.