حزب فدراسیون ارمنی لبنان

فدراسیون انقلابی ارمنستان (ARF مراجعه کنید. یا ՀՅԴ ) (ارمنی : Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն Hay Heghapokhagan Tashnagtsuti un ، داشناک Tashnag) (به زبان عربی الإتحاد الثوری الأرمني - الطاشناق) ، که به سادگی با نام Tashnag نیز شناخته می شود ، یک حزب سیاسی ارمنستانی است پس از شروع فعالیت با گروه های کوچک دانشجویی در اواخر دهه 1890 و اوایل قرن 20 از سال 1920 در لبنان به عنوان یک حزب سیاسی رسمی در این کشور فعال بود.به نظر می رسد این حزب بیشترین حمایت سیاسی را در جامعه ارمنستان داشته باشد و بخشی از اتحاد 8 مارس در لبنان است Federal Research, Division (2004). Lebanon a Country Study [۱].

پیشینه

فدراسیون انقلابی ارمنستان در سال 1890 توسط کریستاپور میکائیلیان, استپان زوریان ، و سیمون زواریاندر تفلیس[1] تاسیس شد.لبنان جایی بود که فدراسیون انقلابی ارمنستان قوی ترین حزب سیاسی در داخل محسوب می شد؛انجمن ارمنی های لبنان برخی سوسیالیست ها و بخشی از بین الملل سوسیالیستها از اعضای این حزب بودند.

قرن نوزدهم تا سال 1918

ابتدای فعالیت حزب در لبنان دوران امپراطوری عثمانی (پایان قرن نوزدهم و پایان جنگ جهانی اول) بود که دانشجویان ارمنی در حال تحصیل در کالج ها و دانشگاه های بیروت به عضویت آن در آمدند.

1920 تا 1950

این حزب همچنین با موج فزاینده مهاجران ارمنی که در اوایل دهه 1920 به لبنان سرازیر شده بودنداعضای زیادی را به دست آورد زیرا نسل کشی ارامنه در حین جنگ جهانی اول در این دوره اتفاق افتاده بود. از سال 1923 تا 1958 ، درگیری ها میان سه حزب سیاسی سنتی ارمنستان ، فدراسیون انقلابی ارمنستان،حزب سوچال دمکرات هوچاکیان و حزب لیبرال دموکراتیک ارمنستان در تلاش برای تسلط و سازماندهی بودند.این حزب خیلی زود با چاپ روزنامه "پیونیگ" (در) حضور رسانه ای قدرتمندی در بیروت که منعکس کننده نظرات حزب بود. آزتاگ روزانه (در ارمنی Ազդակ) جایگزین پیونیگ شدو انتشار خود را در 5 مارس 1927 در بیروت آغاز کرد. این ارگان رسمی کمیته مرکزی حزب فدراسیون انقلابی ارمنستان لبنان بود.

نزاع مدنی 1956– 1958

پس از مرگ کاتولیکوس موسس در سال 1952 صندلی در آنتلیاس نزدیک به چهار سال خالی ماند. در سال 1956 اسقف اعظم زارع پایاسلیان به جای او منصوب شد.پس از این انتخاب به دلیل درگیری های داخلی جامعه ارمنی لبنان را بسیار دو قطبی کرد.رئیس جمهور لبنان کامیل چمون در حمایت از زارع به دو قطبی کردن اوضاع کمک کرد.با ناکامی در همه ی میانجیگری ها ، و در متن درگیری های داخلی لبنان در سال 1958 ، درگیری مسلحانه در جامعه لبنان نیز بین طرفداران کاتولیک زارع اول (عمدتاً عضو فدراسیون انقلابی ارمنستان) و مخالفان زارع اول که عمدتاً به حزب سوچال دمکرات هوچاکیان (هونچکی ها) و حزب لیبرال دموکراتیک ارمنستان با حمایت دو حزب اخیر اوضاع به درگیری های مسلحانه و تیراندازی ها و قتل های مختلف بین گروه های مختلف و در نتیجه ایجاد یک شکاف بزرگ در داخل کشور تبدیل شد کلیسای رسولان ارمنستان در لبنان و سراسر جهان شد. درگیری ها پس از سال 1958 با استقرار فواد چهاب به عنوان رئیس جمهور آرام شد.

دهه 1960 تا 1975

از نظر سیاسی این حزب متحد حزب فالانژیست پیر جمیل و در مرحله بعد با اتحاد سه جانبه (در عربی الحلف الثلاثی) از رهبران مسیحی مارونی شکل جدیدی به خود گرفت.فدراسیون انقلابی ارمنستان بطور کلی نشست های انتخاباتی مشترک را با فالانژیست ها برگزار می کرد ، به ویژه در بیروت و متن حوزه های انتخابیه با جمعیت زیادی از ارمنیان و کرسی های اختصاصی ارمنستان با توجه به تقسیم مناطق انتخاباتی.[2] تأمین کلیه کرسیهای پارلمان ارمنییان در بیروت در انتخابات پارلمانی 1960 ، 1964 ، 1968 و 1972 مد نظر بود.روزنامه رسمی حزب با نام دروشاک باانتشار در بیروت به سال 1969 کار خود را از سر گرفت و تا سال 1985 که اعضای حزب به دلیل ناامنی موجود در لبنان به آتن پایتخت یونان مهاجرت کردند،ادامه یافت.


از جنگ 1975 لبنان تا سال 2000

ارتش ایالت (تشنگ) به همراه بیشتر گروههای ارمنی دیگر از جبهه گرفتن بین جناحهای درگیر لبنان یا ایفای نقش نظامی فعال در 114>جنگ داخلی لبنان ، و آنچه را که به عنوان "بی طرفی مثبت" (در عربی الحياد الإيجابي ؛ به ارمنی درك چئزوكائي) به ارمنیان بین جناحهای مختلف لبنان معروف شد ، اعلام كرد. پس از حوادث 1956–1958 ، ARF تلاش کرد تا از درگیری بین ارامنه جلوگیری کند. بنابراین مناطق ارمنستان تا حدودی از یک درگیری ویرانگر در امان ماندند ، اگرچه آنها همچنان از گلوله باران و درگیری های مختلف نظامی در نبایا ، کارانتینا و مداخله سوریه رنج می بردند.

اما ARF و موضع خنثی و اجماع عمومی ارمنستان و امتناع از اتحاد علنی با نیروهای راست گرای مسیحی روابط دیرینه میان ARF و حزب Phalangist و به ویژه نیروهای لبنان را خدشه دار کرد. (شبه نظامیان تحت سلطه فالانژیست ها و به فرماندهی باخیر جمائیل پسر پی یر گماییل). نیروهای لبنانی با حمله به محله های ارمنی بسیاری از شهرهای لبنان ، از جمله بورج حمود پاسخ دادند. علاوه بر این ، مجسمه اختصاص یافته به نسل کشی ارامنه و واقع در Bikfaya نیز توسط بمباران عناصر نیروهای طرفدار لبنان هدف قرار گرفت.

بسیاری از ارامنه وابسته به ARF برای دفاع از مناطق خود اسلحه برداشتند. در یک هجوم متعاقب ، نیروهای لبنانی پاسگاههای حزب را در مناطق مختلف که برای حفظ صلح در مناطق عمدتاً ارمنستان در طول جنگ داخلی ایجاد شده بود ، بستند. پس از آرام شدن اوضاع ، میانجی گری ها منجر به این شد كه حزب ARF با یك عملیات كلیدی پایین تر و حضور در توافق با رهبری مسیحیان این كشور ، كنترل خود را بر مناطق ارمنستان ادامه دهد.

در بحبوحه جنگ داخلی لبنان و در تلاطم تلافی جویانه اهداف ترکیه در سراسر جهان به رهبری ارتش مخفی ارمنستان برای آزادی ارمنستان (ASALA) ، سازمان چریکی دیگری به نام تکاوران عدالت علیه نسل کشی ارامنه (JCAG) ظهور کردند و از سال 1975 تا 1983 مجموعه ای از ترورها و عملیات های خود را انجام دادند. سازمان چریکی گاهی اوقات با Tashnags مرتبط شده است.

قرن 21

به ارمنیان قومی شش کرسی در مجمع ملی لبنان با عضویت 128 عضو مجلس اختصاص داده شده است. شعبه ARF لبنان معمولاً اکثریت آرا Armenian ارمنستان را کنترل کرده و بیشتر کرسی های ارمنی قومی را در مجلس شورای ملی به دست آورده است ،

اما یک تغییر عمده در انتخابات پارلمانی سال 2000 اتفاق افتاد. بلیط مشترک بین ARF و حزب کاراما (کرامت) از رفیق حریری به دلیل اصرار حریری مبنی بر اینکه همه نامزدهای انتخاب شده در لیست او ، از جمله نامزدهای ARF ، باید تشکیل شوند بلوک متحد پارلمانی - نادر در سیاست لبنان . این امر باعث می شود که رای ارمنستان در اتاق مطیع خواسته های حریری شود و عملا "بلوک ارمنستان" را در پارلمان لبنان منحل کند. بعلاوه ، حریری از پیشنهاد ARF برای انتخاب نامزد ارمنی برای تنها كرسی اختصاص داده شده به جامعه انجیلی های لبنان (كه بسیاری از آنها از نظر قومی ارمنی هستند) خودداری كرد و اصرار كرد كه این كرسی باید به یك متحد وی برود. ARF تصمیم گرفت این کار را به تنهایی انجام دهد ، اگرچه سایر احزاب ارمنی ، یعنی حزب سوچال دموکرات هونچکیان (هونچاکی ها) و حزب لیبرال دموکرات ارمنستان (رمگوارس) به لیست حریری پیوستند. جنبش کرامت و متحدانش در اقدامی بی سابقه 13 کرسی از 19 کرسی بیروت را به دست آوردند و حزب متحد تنها با یک کرسی پارلمانی در منطقه متن در اتحاد با میشل مور باقی ماند که بدترین نتیجه در دهه های گذشته بود نمایندگی مجلس همچنین این اولین بار بود که احزاب هانتچاکیان و رنگ آور به کرسی های پارلمان دست یافتند.

در انتخابات 2005 ، ARF خواستار تحریم انتخابات در بیروت شد ، زیرا این چهار کرسی که معمولاً برای جامعه بزرگ ارامنه بیروت محفوظ بود ، مجدداً بدون نامزدهای حریری و متحدان هونچاکی و رامگاور بدون برخی از مخالفان باقی مانده بود. نامزدهای ارمنی مستقل. ARF از طریق نماینده خود هاگوپ پاکردونیان از منطقه متن که شامل بورج حمود به شدت پر جمعیت از ارامنه است ، یک کرسی داشت.

ARF معمولاً از درگیری در موضوعات حساس داخلی پرهیز کرده است ، معمولاً از هر دولتی که قدرت داشته باشد حمایت می کند. با این حال ، ARF به سختی از تصمیم دولت لبنان در سال 2006 برای دعوت از استقرار نیروهای ترکیه به عنوان بخشی از نیروهای چند جانبه موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفیل) (یونیفیل) انتقاد کرد.

در ماه اوت 5 ، 2007 ، یک انتخابات میان دوره ای در منطقه متن انجام شد ، به جای وزیر مقتول ضد سوریه پیر گمائیل ، ARF تصمیم به حمایت از کمیل خوری ، نامزدی مورد حمایت رهبر مخالف جنبش میهنی رایگان میشل عون . کمیل خوری در مقابل رهبر Phalangist Amine Gemayel قرار گرفت و متعاقباً کرسی را به دست آورد. حامیان دولت ، گمایل را از دست دادن ارمنی ها می دانند. امین جمائیل حزب آر.اف.سی را به تقلب متهم کرد و خواستار لغو رای گیری در برج حمود شد. Gemayel گفت که او "در میان مسیحیان" وضعیت بهتری داشته و داشناکاتسیون را به تلاش برای "تحمیل اراده خود به مردم Metn" متهم کرد. سیاستمدار لبنانی گابریل مور حزب دموکراتیک ارتش را به تقلب در رای گیری متهم کرد "آنها همیشه این کار را می کنند". مور اشاره کرد که عون رای مارونی را به دست نیاورد اما او رای ارمنستان را بدست آورد که برای دستکاری در نتایج انتخابات در منطقه متن گنجانده شد. هاگوپ پاکردونیان ، رهبر ARF در لبنان و بلوک نمایندگان ارمنستان خواستار عذرخواهی عمومی شدند. پاکرادونیان و بلوک نمایندگان ارمنستان اظهارات آمینه جمائیل و گابریل مور در مورد حمایت جامعه ارمنی از جنبش میهن پرستی آزاد را محکوم کردند.

رئیس فعلی کمیته مرکزی ARF در لبنان آقای هوویگ مخیتاریان است. دفتر شعبه ARF لبنان به همراه روزنامه روزانه Aztag کمیته مرکزی ARF لبنان و ایستگاه رادیویی 24 ساعته "صدای وان" دفتر اصلی آن در برج حمود در مرکز شاغزویان است.

پس از شکست برای رسیدن به توافق با اردوگاه حریری ، بخشی از اتحاد 14 مارس ، فدراسیون انقلابی ارمنستان تصمیم گرفته است تا از زمان تشکیل در سال 2005 رسماً عضو اتحاد 8 مارس <274 شود. اتحاد 8 مارس از جنبش جنبش میهنی آزاد و "بلوک تغییر و اصلاحات" (به ریاست میشل عون ) ، توسط جنبش امل ، تشکیل شده است. حزب الله و سایر جناح های کوچکتر و همچنین ARF. اتحاد 8 مارس مخالفت رسمی را با دولت اتحاد 14 مارس به ریاست نخست وزیر لبنان فواد سینیورا و در نتیجه توسط نخست وزیر سعد حریری تشکیل داد. موضع ARF کاملاً در تضاد با حزب سوچال دمکرات هوچاکیان (هونچاکی ها) و حزب لیبرال دموکرات ارمنستان (رمگوارس) بود که همچنان عضو اتحاد 14 مارس بود.

پس از شش سال مخالفت (2005 تا ژانویه 2011) ، و با پیوستن به حزب سوسیالیست مترقی به ریاست ولید جومبلات به مخالفت مارس 8 اتحاد ، دومی در ژانویه 2011 برای تشکیل دولت بعدی لبنان به اکثریت دست یافت.

پس از اعتراضات از اکتبر 2019 به بعد تا ژانویه سال 2020 ، که هدف آن تغییر در صحنه سیاسی بود ، وارتین اوهانیان اولین وزیر لبنان ارمنی تبار در دولت حسن دیاب شد Diab ، پس از اینکه از طرف ARF پیشنهاد شد.

پانویس

  1. Kessinger Publishing. p. 185