ابوجعفر بن حمدان
| ابوجعفر بن حمدان | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | أبوجعفر أحمد بن حمدان بن علی بن سنان الحیری النیشابوری |
| اطلاعات شخصی | |
| محل تولد | نیشابور |
| سال درگذشت | 311 ق، ۳۰۲ ش، ۹۲۳ م |
| استادان | عبدالله بن هاشم طوسی، عبدالرحمان بن بیش، محمد بن یحیی الظالی |
| شاگردان | أبوعثمان الحیری، أبوعلی الحسین بن علی الحافظ، عبدالله بن سعد، أبوالولید حسان بن محمد، أبوالعباس بن عقدة |
| فعالیتها | صوفی |
أبوجعفر أحمد بن حمدان بن علی بن سنان الحیری النیشابوری از علمای اهل سنت و از شیوخ برجسته تصوف در قرن چهارم هجری بود.
نظرات دیگران
ابوعبدالرحمان سلمی در مورد وی گفت که او "یکی از بزرگان مشایخ و علمای نیشابور" است[۱] و الذهبی وی را چنین توصیف میکند: «الإمام الحافظ الزاهد القدوة، المُجاب الدعوة، شیخ الإسلام» أبوعثمان الحیری در مورد او میگوید: "هر کس دوست دارد با مسیر سلوکی خائفان درگاه الهی آشنا شود باید به ابوجعفر نگاه کند."
زندگی
وی در سال 240 هجری قمری متولد شد و در سال 311 هجری قمری درگذشت و جانشین او دو پسرش که در زمانه خود از مشاهیر بودند یعنی: شیخ خوارزم ابوالعباس بن حمدان و مسند نیشابور ابوعمرو بن حمدان شدند.
اساتید
احمد بن الازهر[۲]، عبدالله بن هاشم طوسی، عبدالرحمان بن بیش، محمد بن یحیی الظالی و بعد از آنها در شهر نیشابور أبی یحیی بن أبی میسرة، أبی عمرو بن أبی غرزة الغفاری، إسماعیل القاضی، عثمان بن سعید الدارمی، الحسن بن علی بن زیاد و معاذ بن نجدة را شاگردی کرده است.
شاگردان
أبوعثمان الحیری، أبوعلی الحسین بن علی الحافظ، عبدالله بن سعد، أبوالولید حسان بن محمد، أبوالعباس بن عقدة و دو پسرش؛ همچنین أبا عثمان الحیری و أبا حفص النیشابوری از او بهرهها بردهاند.
گفتارها
گستاخی و تکبر مطیعان بر فرمانی که به آنها داده شده در اطاعتشان بدتر از خود نافرمانی آنهاست و برای آنها مضر است.
غفلت شما از توبه از گناهی که مرتکب شده اید بدتر است.
زیبایی یک انسان در گفتار خوب اوست و کمال او در صداقت اعمال اوست[۳].
پانویس
- ↑ طبقات الصوفیة، أبو عبدالرحمن السلمی، ص254-257
- ↑ ابن حمدان
- ↑ ابوجعفر بن حمدان