نجمالدین کبری
| نجم الدین کبری | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | احمد بن عمر بن محمد آل خوارزمی خیواقی |
| اطلاعات شخصی | |
| محل تولد | خوارزم |
| سال درگذشت | 618 ق، ۶۰۰ ش، ۱۲۲۱ م |
| دین | اسلام، اهلسنت، شافعی |
| استادان | ابوطاهر السلفی، ابوالعلاء الهمدانی العطار، محمد بن بنیمان و عبدالمنعم بن الفراوی |
| شاگردان | سیفالدین باخرزی |
| آثار |
|
| فعالیتها | مؤسس سلسله صوفیه کبرویه |
نجمالدین کبری (540 - 618 ه. ق.) صوفی اهل خوارزم ازبکستان و مؤسس سلسله صوفیه کبرویه است، ابن نقط درباره او گفته است: «او شافعی است، امامی در تمسک به سنت بود. ذهبی او را چنین توصیف کرده است: «شیخ امام، علامه، الگو، محدث، شهید، شیخ خراسانی».
زندگی
شیخ امام، پیشوای بزرگ، محدث، شهید شیخ خراسان، نجم الکبری بود و گویند: نجمالدین کبری، شیخ ابوالجناب احمد بن عمر بن محمد آل خوارزمی خیواقی[۱] صوفی نام کامل او بوده است. اصلش از «خیوق» از روستاهای خوارزم است و در سال 540 هجری قمری به دنیا آمد و در طلب حدیث میگشت و از ابوطاهر السلفی، ابوالعلاء الهمدانی العطار، محمد بن بنیمان و عبدالمنعم بن الفراوی کسب دانش نمود. عبدالعزیز بن هلاله، خطیب دریا شامخ، ناصر بن منصور عریضی، سیفالدین الباخرزی و ... شاگردی او را کردهاند. او در خوارزم به دست مغولان در ماه صفر سال 618یا 619 هجری قمری وفات یافت و در حدود سال 610 هجری نیز گفته شده است.
آثار
از آثارش میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
«منازل السائرین»، «فواتح الجمال»، «منهاج السالكین»، دیوان شعر، رساله «الخائف الهائم عن لومة اللائم»[۲].