پرش به محتوا

حشویه: تفاوت میان نسخه‌ها

۳ بایت اضافه‌شده ،  ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲
جز
تمیزکاری
جز (جایگزینی متن - '==پانویس==↵↵[[رده:' به '== پانویس == {{پانویس}} [[رده:')
جز (تمیزکاری)
خط ۳: خط ۳:
'''حشویه‏''' لقبی طعن‌آمیز برای طیفی از گرایش های سیاسی ـ اعتقادی در تاریخ [[اسلام]] است که منسوبان به آن همواره از سوی مخالفان متهم به جهل و بی‌اعتنایی به روش‌های عقلانی بوده‌اند.  
'''حشویه‏''' لقبی طعن‌آمیز برای طیفی از گرایش های سیاسی ـ اعتقادی در تاریخ [[اسلام]] است که منسوبان به آن همواره از سوی مخالفان متهم به جهل و بی‌اعتنایی به روش‌های عقلانی بوده‌اند.  
</div>
</div>
==معنای لغوی حشو==
== معنای لغوی حشو ==
حشو در لغت به معنی چیزهایی از پنبه و پشم و غیر آن است که لحاف و بالش و تشک را با آنها پر می‌کنند و همچنین به کلام زاید را که‏ در ادای مطلب واقع شود، حشو می‌گویند. <ref>مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159
حشو در لغت به معنی چیزهایی از پنبه و پشم و غیر آن است که لحاف و بالش و تشک را با آنها پر می‌کنند و همچنین به کلام زاید را که‏ در ادای مطلب واقع شود، حشو می‌گویند. <ref>مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159
</ref>
</ref>


==تاریخچه و اعتقاد==
== تاریخچه و اعتقاد ==
حشویه در اسلام لقب تحقیرآمیزی است که بعضی از علمای [[کلام]] اسلام مانند «[[معتزله]]» به «ا[[صحاب حدیث|صحاب حدیث]]» دادند، زیرا اصحاب حدیث غالبا قایل به «تجسّم» و «تشبیه» خداوند بودند. دیگر آن که حشویه را از آن جهت به این لقب خواندند که [[احادیث|احادیث]] روایت شده از [[رسول خدا (ص)]] که اصلی برای آن نیست، بدون تحقیق در کلام خود وارد کنند و جمیع ایشان قایل به جبر و تشبیه‌اند. در کتاب «هفتاد و سه ملت» نوشته شده است:
حشویه در اسلام لقب تحقیرآمیزی است که بعضی از علمای [[کلام]] اسلام مانند «[[معتزله]]» به «ا[[صحاب حدیث|صحاب حدیث]]» دادند، زیرا اصحاب حدیث غالبا قایل به «تجسّم» و «تشبیه» خداوند بودند. دیگر آن که حشویه را از آن جهت به این لقب خواندند که [[احادیث|احادیث]] روایت شده از [[رسول خدا (ص)]] که اصلی برای آن نیست، بدون تحقیق در کلام خود وارد کنند و جمیع ایشان قایل به جبر و تشبیه‌اند. در کتاب «هفتاد و سه ملت» نوشته شده است:
حشویه معتقدند که سخن گفتن در هر جای که شنونده نباشد عبث و بیهوده و امر کردن در جایی که مأموری نباشد بی‌نتیجه است.
حشویه معتقدند که سخن گفتن در هر جای که شنونده نباشد عبث و بیهوده و امر کردن در جایی که مأموری نباشد بی‌نتیجه است.
اکنون چون معلوم است در ازل آزال غیر خدای ذوالجلال هیچ موجودی نبوده است «کان اللّه و لم یکن معه شی‏ء» خطاب مستطاب رب الارباب را مستمع کسی نبوده باشد، پس در خلوت خانه ازلی امر و نهی با که بود، «... وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ ...»[[سوره بقره]]، آیه 83. چون موسی نبود و [[فرعون]] نبود، خطاب حق با که بود.در رساله «معرفة المذاهب» آمده که حشویه معتقدند واجب و سنت و نقل هر‌ سه یکی است، زیرا هر سه بر یک لفظ وارد است.<ref> مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159
اکنون چون معلوم است در ازل آزال غیر خدای ذوالجلال هیچ موجودی نبوده است «کان اللّه و لم یکن معه شی‏ء» خطاب مستطاب رب الارباب را مستمع کسی نبوده باشد، پس در خلوت خانه ازلی امر و نهی با که بود، «... وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ ...»[[سوره بقره]]، آیه 83. چون موسی نبود و [[فرعون]] نبود، خطاب حق با که بود. در رساله «معرفة المذاهب» آمده که حشویه معتقدند واجب و سنت و نقل هر‌ سه یکی است، زیرا هر سه بر یک لفظ وارد است.<ref> مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، ص 159
</ref> <ref>غزالی محمد طاهر معروف به نظام، معرفة المذاهب، تصحیح دکتر علی اصغر حکمت، چاپ تهران، ص 15.</ref> <ref>هفتاد و سه ملت یا اعتقادات مذاهب، تصحیح دکتر محمد جواد مشکور، چاپ تهران، سال 1341 شمسی، ص 68.
</ref> <ref>غزالی محمد طاهر معروف به نظام، معرفة المذاهب، تصحیح دکتر علی اصغر حکمت، چاپ تهران، ص 15.</ref> <ref>هفتاد و سه ملت یا اعتقادات مذاهب، تصحیح دکتر محمد جواد مشکور، چاپ تهران، سال 1341 شمسی، ص 68.
</ref> <ref>دائرة المعارف الاسلامیه، ج 7، ص 439.</ref>
</ref> <ref>دائرة المعارف الاسلامیه، ج 7، ص 439.</ref>


خط ۱۷: خط ۱۷:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده: فرق و مذاهب]]
[[رده:فرق و مذاهب]]
۴٬۹۳۳

ویرایش