پرش به محتوا

آنگولا

از ویکی‌وحدت
آنگولا
نام رایجآنگولا
نام کاملجمهوری آنگولا
پایتختلوآندا

آنگولا (به پرتغالی: Angola)، با نام کامل جمهوری آنگولا، کشوری در جنوب قارۀ آفریقا و در کرانه‌های اقیانوس اطلس است. این کشور از شمال با جمهوری دموکراتیک کنگو، از جنوب با نامیبیا و از غرب با زامبیا هم‌مرز است. آنگولا به دلیل داشتن ذخایر عظیم نفت و الماس، یکی از مهم‌ترین اقتصاد‌های منطقه زیر صحرای آفریقا محسوب می‌شود.

تاریخچه

آنگولا پیش از استعمار، توسط پادشاهی‌های محلی مانند پادشاهی کونگو و پادشاهی لوند اداره می‌شد. پرتغالی‌ها در اواخر قرن پانزدهم به ساحل این منطقه رسیدند و به تدریج نفوذ خود را گسترش دادند. آنگولا برای مدت طولانی مستعمره پرتغال بود و جنگ‌های استقلال‌طلبانه طولانی مدتی را تجربه کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۵ م، به استقلال رسید. پس از استقلال، آنگولا درگیر جنگ داخلی خونینی بین جنبش مردمی برای آزادی آنگولا (امپلا) و اتحاد ملی برای استقلال کامل آنگولا (یونیتا) شد که بیش از ۲۷ سال طول کشید. این جنگ باعث تخریب گسترده زیرساخت‌ها و کشته شدن صدها هزار نفر شد. جنگ داخلی در سال ۲۰۰۲ م، با توافق آتش‌بس پایان یافت، اما آثار آن همچنان بر اقتصاد و جامعه این کشور باقی است.

سیاست و حکومت

آنگولا یک جمهوری ریاستی است. قدرت اجرایی در دست رئیس‌جمهور است که هم رئیس دولت و هم رئیس کشور می‌باشد. قوه مقننه در اختیار مجلس ملی با ۲۲۰ نماینده است که برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. قوه قضائیه مستقل است و شامل دادگاه عالی، دادگاه‌های استیناف و دادگاه‌های منطقه‌ای می‌شود. رئیس‌جمهور فعلی آنگولا، ژائو لورنسو است که از اوت ۲۰۱۷ (مرداد ۱۳۹۶) قدرت را در دست دارد. حزب حاکم «امپلا» در انتخابات‌های اخیر اکثریت کرسی‌های پارلمان را کسب کرده است. احزاب عمده سیاسی دیگر شامل «یونیتا» (بزرگترین حزب مخالف) و «اف‌ان‌آ» (جبهه ملی آزادی آنگولا) هستند.

جغرافیا

آنگولا با مساحتی حدود ۱,۲۴۶,۷۰۰ کیلومتر مربع، دوازدهمین کشور بزرگ آفریقا است. این کشور دارای خط ساحلی طولانی در اقیانوس اطلس است. آب‌وهوای آنگولا عمدتاً گرم و نیمه‌خشک است، اما در مناطق مرتفع و ساحلی معتدل‌تر است. رودخانه زائیر (کنگو) در شمال و رودخانه کوانگو در غرب از جمله مهم‌ترین رودخانه‌های این کشور هستند. آنگولا دارای ۱۸ استان است که مهم‌ترین آنها شامل استان لوآندا (پایتخت)، کوانزا نورت و هوامبو می‌باشند.

اقتصاد

اقتصاد آنگولا به شدت به نفت خام وابسته است. این کشور دومین تولیدکننده بزرگ نفت در منطقه زیر صحرای آفریقا (پس از نیجریه) است. همچنین آنگولا دارای ذخایر قابل توجه الماس، گاز طبیعی، سنگ آهن و سایر معادن است. با وجود ثروت منابع طبیعی، بخش عمده‌ای از جمعیت آنگولا همچنان در فقر زندگی می‌کنند و زیرساخت‌های کشور ناشی از جنگ داخلی سال‌هاست که در حال بازسازی هستند. چین، پرتغال و برزیل از جمله سرمایه‌گذاران عمده خارجی در آنگولا هستند.

شاخص‌های اقتصادی

  • تولید ناخالص داخلی: حدود ۱۹۰ میلیارد دلار (۲۰۱۷ م)
  • واحد پول: کوانزا
  • نرخ تورم: بالا (بیش از ۳۰ درصد در سال ۲۰۱۷ م)
  • صادرات اصلی: نفت خام، الماس، قهوه
  • واردات اصلی: ماشین‌آلات، تجهیزات الکترونیکی، مواد غذایی

جمعیت و فرهنگ

  • جمعیت: آنگولا دارای جمعیتی حدود ۲۷ میلیون نفر است.
  • قومیت: اکثریت مردم آنگولا از تبار بانتو هستند. سه قوم اصلی شامل اوویمبوندو (۳۷٪)، آمبوندو (۲۵٪) و باکونگو (۱۳٪) می‌باشند.
  • زبان: زبان رسمی آنگولا زبان پرتغالی است که به‌عنوان زبان مشترک بین اقوام مختلف استفاده می‌شود. زبان‌های بومی مانند کیمبوندو، کیکوندو و کیکونگو نیز در مناطق مختلف رایج هستند.
  • مذهب: بیش از ۹۰ درصد مردم آنگولا مسیحی هستند که اکثریت قریب به اتفاق آنها پیرو کلیسای کاتولیک رومی و درصد قابل توجهی نیز پروتستان هستند. باورهای بومی نیز در میان برخی اقوام رواج دارد.

آنگولا دارای نرخ رشد جمعیت نسبتاً بالایی است و بخش قابل توجهی از جمعیت آن هنوز شهرنشین نشده‌اند. نرخ سواد در این کشور در سال‌های اخیر بهبود یافته اما همچنان پایین است.

روابط دیپلماتیک با ایران

جمهوری اسلامی ایران و آنگولا روابط دیپلماتیک دارند. دو کشور در زمینه‌های فرهنگی، آموزشی و اقتصادی تعاملاتی را تجربه کرده‌اند. سفیر جمهوری اسلامی ایران در نامیبیا معمولاً به صورت غیرمقیم نسبت به آنگولا نیز فعالیت می‌کند. هر دو کشور در سازمان‌های بین‌المللی متعددی مانند سازمان ملل متحد، اوپک (آنگولا عضو است، ایران بنیان‌گذار است) و گروه ۷۷ عضو هستند.

عضویت در سازمان‌های بین‌المللی

آنگولا عضو سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای متعددی است، از جمله:

جستارهای وابسته

منابع