ابوطیب رازی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۶ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱۴: خط ۱۴:
| دین = [[اسلام]]
| دین = [[اسلام]]
| مذهب = [[مذهب شیعه|شیعه]]
| مذهب = [[مذهب شیعه|شیعه]]
| آثار = زیاره الامام الرضاعلیه‌السلام
| آثار = زیاره الامام الرضا (علیه‌السلام)
| فعالیت‌ها = {{فهرست جعبه افقی |متکلم |[[فقیه]] |[[محدث]] }}
| فعالیت‌ها = {{فهرست جعبه افقی |متکلم |[[فقیه]] |[[محدث]] }}
| وبگاه =  
| وبگاه =  
}}
}}
'''ابوطیب رازی'''، [[متكلم|متکلم]]، [[فقیه]] و [[محدث]] [[شیعی]]. وی متکلمی چیره‌دست بود. اعتقادات کلامی او برخاسته از [[مرجئه|مذهب مرجئه]] بود که قائل به اصالت عقیده و کافی بودن ایمان قلبی هستند. هم‌چنین کتابی با عنوان زیارة الامام الرضا علیه‌السلام درباره فضیلت و معجزات آن امام نوشته است.
'''ابوطیب رازی'''، [[متكلم|متکلم]]، [[فقیه]] و [[محدث]] [[شیعی]]. وی متکلمی چیره‌دست بود. اعتقادات کلامی او برخاسته از [[مرجئه|مذهب مرجئه]] بود که قائل به اصالت عقیده و کافی بودن ایمان قلبی هستند. هم‌چنین کتابی با عنوان زیارة الامام الرضا (علیه‌السلام) درباره فضیلت و معجزات آن امام نوشته است.


== معرفی اجمالی ==
== معرفی اجمالی ==
ابوطیب رازی، متکلم، فقیه و محدث شیعی. نام او در منابع به چشم نمی‏‌خورد و تنها از روی کنیه‌‏اش شناسایی می‏‌شود. ولادت و زادگاه او روشن نیست. وفات او در اواسط قرن چهارم اتفاق افتاد زیرا شاگرد او در 358 هجری درگذشت، از این‌رو درنظر گرفتن مرگ او در اواسط قرن چهارم بعید به نظر نمی‌رسد. وی به دلیل اینکه مدت زیادی در «ری» اقامت داشت و به همین سبب شهرت او «رازی» است، محتمل است محل وفات او نیز در ری بوده باشد. از دوران کودکی و محل پرورش او اطلاعی نداریم. بخشی از حیات علمی او در [[بغداد]] سپری شد ولی روشن نیست در آنجا نزد چه کسی درس خوانده است. وی متکلمی چیره ‏دست بود. اعتقادات کلامی او برخاسته از [[مرجئه|مذهب مرجئه]] بود که قائل به اصالت عقیده و کافی بودن ایمان قلبی هستند. متکلم از کسانی که با وی هم ‏روزگار بوده‏‌اند می‏‌توان [[محمد بن علی عبدكی|محمد بن علی عبدکی]] معروف به [[ابن عبدك جرجانی|ابن عبدک جرجانی]] و «ابومنصور صرام» را نام برد که در مباحث کلامی با وی مخالفت کرده و به [[مذهب وعید]] (خلود در آتش و عقاب ابدی صاحبان گناهان کبیره) گرایش داشتند.
ابوطیب رازی، متکلم، فقیه و محدث [[مذهب شیعه|شیعی]]. نام او در منابع به چشم نمی‏‌خورد و تنها از روی کنیه‌‏اش شناسایی می‏‌شود. ولادت و زادگاه او روشن نیست. وفات او در اواسط قرن چهارم اتفاق افتاد زیرا شاگرد او در 358 هجری درگذشت، از این‌رو درنظر گرفتن [[مرگ]] او در اواسط قرن چهارم بعید به نظر نمی‌رسد. وی به دلیل اینکه مدت زیادی در «[[ری]]» اقامت داشت و به همین سبب شهرت او «رازی» است، محتمل است محل وفات او نیز در ری بوده باشد. از دوران کودکی و محل پرورش او اطلاعی نداریم. بخشی از حیات علمی او در [[بغداد]] سپری شد ولی روشن نیست در آنجا نزد چه کسی درس خوانده است. وی متکلمی چیره ‏دست بود. اعتقادات کلامی او برخاسته از [[مرجئه|مذهب مرجئه]] بود که قائل به اصالت عقیده و کافی بودن ایمان قلبی هستند. متکلم از کسانی که با وی هم ‏روزگار بوده‏‌اند می‏‌توان [[محمد بن علی عبدكی|محمد بن علی عبدکی]] معروف به [[ابن عبدك جرجانی|ابن عبدک جرجانی]] و «[[ابومنصور صرام]]» را نام برد که در مباحث کلامی با وی مخالفت کرده و به [[مذهب وعید]] (خلود در آتش و عقاب ابدی صاحبان گناهان کبیره) گرایش داشتند.


== شاگردان ==
== شاگردان ==
از شاگردان معروف او «ابومحمد حسن بن حمزه طبری» است که صاحب‌نظران به دلیل حسن سابقه‏‌ شاگردش، وی را نیز قابل اعتماد معرفی نموده‏‌اند.
از شاگردان معروف او «[[ابومحمد حسن بن حمزه طبری]]» است که صاحب‌نظران به دلیل حسن سابقه‏‌ شاگردش، وی را نیز قابل اعتماد معرفی نموده‏‌اند.


== آثار ==
== آثار ==
وی کتاب‌‏های زیادی در باب [[امامت]]، [[فقه]] و [[حدیث]] تألیف نمود که اکنون نام و نشانی از آنها نیست. هم‌چنین کتابی با عنوان «زیاره الامام الرضا علیه‌السلام» درباره فضیلت و معجزات آن امام نوشته که به دویست ورقه می‏‌رسید.
وی کتاب‌‏های زیادی در باب [[امامت]]، [[فقه]] و [[حدیث]] تألیف نمود که اکنون نام و نشانی از آنها نیست. هم‌چنین کتابی با عنوان «زیاره الامام الرضا (علیه‌السلام)» درباره فضیلت و معجزات آن امام نوشته که به دویست ورقه می‏‌رسید.
 
== جستارهای وابسته ==
* [[مرگ]]
* [[ابومنصور صرام]]
* [[فقه]]


== منابع ==
== منابع ==
خط ۳۶: خط ۴۱:
* الفهرست، طوسی، ص277 شماره 877، و ص282 شماره 909؛
* الفهرست، طوسی، ص277 شماره 877، و ص282 شماره 909؛
* موسوعه مؤلفی الامامیه، ج2ص215.
* موسوعه مؤلفی الامامیه، ج2ص215.
{{علمای اسلام}}


[[رده:عالمان]]
[[رده:عالمان]]
[[رده:عالمان شیعه]]
[[رده:عالمان شیعه]]
[[رده:محدثان شیعه]]
[[رده:محدثان شیعه]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴

ابوطیب رازی
عالمان شیعه.jpg
نام کاملابوطیب رازی
اطلاعات شخصی
سال تولد350 ق، ۳۴۰ ش‌، ۹۶۱ م
دیناسلام، شیعه
شاگردانابومحمد حسن بن حمزه طبری
آثارزیاره الامام الرضا (علیه‌السلام)
فعالیت‌ها

ابوطیب رازی، متکلم، فقیه و محدث شیعی. وی متکلمی چیره‌دست بود. اعتقادات کلامی او برخاسته از مذهب مرجئه بود که قائل به اصالت عقیده و کافی بودن ایمان قلبی هستند. هم‌چنین کتابی با عنوان زیارة الامام الرضا (علیه‌السلام) درباره فضیلت و معجزات آن امام نوشته است.

معرفی اجمالی

ابوطیب رازی، متکلم، فقیه و محدث شیعی. نام او در منابع به چشم نمی‏‌خورد و تنها از روی کنیه‌‏اش شناسایی می‏‌شود. ولادت و زادگاه او روشن نیست. وفات او در اواسط قرن چهارم اتفاق افتاد زیرا شاگرد او در 358 هجری درگذشت، از این‌رو درنظر گرفتن مرگ او در اواسط قرن چهارم بعید به نظر نمی‌رسد. وی به دلیل اینکه مدت زیادی در «ری» اقامت داشت و به همین سبب شهرت او «رازی» است، محتمل است محل وفات او نیز در ری بوده باشد. از دوران کودکی و محل پرورش او اطلاعی نداریم. بخشی از حیات علمی او در بغداد سپری شد ولی روشن نیست در آنجا نزد چه کسی درس خوانده است. وی متکلمی چیره ‏دست بود. اعتقادات کلامی او برخاسته از مذهب مرجئه بود که قائل به اصالت عقیده و کافی بودن ایمان قلبی هستند. متکلم از کسانی که با وی هم ‏روزگار بوده‏‌اند می‏‌توان محمد بن علی عبدکی معروف به ابن عبدک جرجانی و «ابومنصور صرام» را نام برد که در مباحث کلامی با وی مخالفت کرده و به مذهب وعید (خلود در آتش و عقاب ابدی صاحبان گناهان کبیره) گرایش داشتند.

شاگردان

از شاگردان معروف او «ابومحمد حسن بن حمزه طبری» است که صاحب‌نظران به دلیل حسن سابقه‏‌ شاگردش، وی را نیز قابل اعتماد معرفی نموده‏‌اند.

آثار

وی کتاب‌‏های زیادی در باب امامت، فقه و حدیث تألیف نمود که اکنون نام و نشانی از آنها نیست. هم‌چنین کتابی با عنوان «زیاره الامام الرضا (علیه‌السلام)» درباره فضیلت و معجزات آن امام نوشته که به دویست ورقه می‏‌رسید.

جستارهای وابسته

منابع

  • اعیان الشیعه(قطع بزرگ)، ج2ص370 شماره 2177؛
  • تنقیح المقال(حجری)، ج3ص22 فصل کنیه‏‌ها؛
  • خلاصه الاقوال، ص301 شماره 16؛
  • طبقات اعلام الشیعه، ج1ص13؛
  • الفهرست، طوسی، ص277 شماره 877، و ص282 شماره 909؛
  • موسوعه مؤلفی الامامیه، ج2ص215.