احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌وحدت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱۸: خط ۱۸:
| وبگاه =  
| وبگاه =  
}}
}}
'''احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث''' معروف به «ابن باغندی». [[محدّث|محدث]] و راوی.  وی دارای روایاتی در جوامع حدیثی [[مذهب شیعه|شیعه]] است که از جمله آنها حدیث [[توبه]] [[حضرت آدم|حضرت آدم (علیه السلام)]] است که در این حدیث، سبب قبولی توبه آدم (علیه السلام) [[سوگند]] به [[اصحاب کساء|پنج تن آل عبا (علیه السلام)]] معرفی شده است. همچنین روایتی در باب [[عصمت]] امام دارد که در این حدیث معنای «معصوم» از سوی [[جعفر بن محمد (صادق‌)|امام صادق (علیه السلام)]] بیان شده است.
'''احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث''' معروف به «ابن باغندی». [[محدّث|محدث]] و راوی.  وی دارای روایاتی در جوامع حدیثی [[مذهب شیعه|شیعه]] است که از جمله آنها حدیث [[توبه]] [[حضرت آدم|حضرت آدم (علیه السلام)]] است که در این حدیث، سبب قبولی توبه آدم (علیه السلام) [[سوگند]] به [[اصحاب کساء|پنج تن آل عبا (علیه السلام)]] معرفی شده است. همچنین روایتی در باب [[عصمت]] امام دارد که در این حدیث معنای «معصوم» از سوی [[جعفر بن محمد (صادق)|امام صادق (علیه السلام)]] بیان شده است.


== ولادت ==
== ولادت ==
احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث، (000  - 326ق) ابوذر. معروف به «[[ابن باغندی]]». محدث و راوی. تاریخ تولد او در دست نیست اما وفات او در 326 هجری در [[بغداد]] روی داد. «[[شیخ صدوق]]» (م381ق) با یک واسطه از او نقل [[حدیث]] می‏‌کند، بنابراین وی می‏‌بایست در دهه‏‌های نخستین قرن چهارم زنده بوده باشد.
احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث، (000  - 326ق) ابوذر. معروف به «ابن باغندی». محدث و راوی. تاریخ تولد او در دست نیست اما وفات او در 326 هجری در [[بغداد]] روی داد. «[[شیخ صدوق]]» (م381ق) با یک واسطه از او نقل [[حدیث]] می‏‌کند، بنابراین وی می‏‌بایست در دهه‏‌های نخستین قرن چهارم زنده بوده باشد.


== محل زندگی ==
== محل زندگی ==
خط ۲۷: خط ۲۷:


== مذهب ==
== مذهب ==
درباره [[مذهب شیعه|شیعه]] بودن او سخن قاطعی نمی‌‏توان گفت اما از برخی احادیث او می‏‌توان گرایشات [شیعی]] او را استفاده کرد. وی دارای روایاتی در جوامع حدیثی [[مذهب شیعه|شیعه]] است که از جمله آنها [[حدیث توبه]] [[حضرت آدم|حضرت آدم (علیه السلام)]] است‌که در این حدیث، سبب قبولی توبه آدم (علیه السلام) [[قسم|سوگند]] به [[اصحاب کساء|پنج تن آل عبا(علیه السلام)]] معرفی شده است. هم‌چنین روایتی در باب [[عصمت]] امام دارد که در این حدیث معنای «معصوم» از سوی [[امام صادق (علیه السلام)]] بیان شده است. در‌باره تألیفات او خبری در منابع گزارش نشده است.
درباره [[مذهب شیعه|شیعه]] بودن او سخن قاطعی نمی‌‏توان گفت اما از برخی احادیث او می‏‌توان گرایشات شیعی او را استفاده کرد. وی دارای روایاتی در جوامع حدیثی [[مذهب شیعه|شیعه]] است که از جمله آنها [[حدیث توبه]] [[حضرت آدم|حضرت آدم (علیه السلام)]] است‌که در این حدیث، سبب قبولی توبه آدم (علیه السلام) [[قسم|سوگند]] به [[اصحاب کساء|پنج تن آل عبا(علیه السلام)]] معرفی شده است. هم‌چنین روایتی در باب [[عصمت]] امام دارد که در این حدیث معنای «معصوم» از سوی [[جعفر بن محمد (صادق)|امام صادق (علیه السلام)]] بیان شده است. در‌باره تألیفات او خبری در منابع گزارش نشده است.


== استادان ==
== استادان ==
خط ۴۴: خط ۴۴:
* [[حضرت آدم|حضرت آدم (علیه السلام)]]
* [[حضرت آدم|حضرت آدم (علیه السلام)]]
* [[شیخ صدوق]]
* [[شیخ صدوق]]
* [[جعفر بن محمد (صادق‌)|امام صادق (علیه السلام)]]
* [[جعفر بن محمد (صادق)|امام صادق (علیه السلام)]]


== منابع ==
== منابع ==
خط ۵۳: خط ۵۳:
* العمده، ابن بطریق، ص379 حدیث745؛
* العمده، ابن بطریق، ص379 حدیث745؛
* خصائص الوحی المبین، ابن بطریق، ص130 حدیث72.
* خصائص الوحی المبین، ابن بطریق، ص130 حدیث72.
*
 
{{علمای اسلام}}
 
[[رده:عالمان]]
[[رده:عالمان]]
[[رده:عالمان شیعه]]
[[رده:عالمان شیعه]]
[[رده:محدثان شیعه]]
[[رده:محدثان شیعه]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۹

احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث
عالمان شیعه.jpg
نام کاملاحمد بن محمد بن سلیمان بن حارث
نام‌های دیگرابن باغندی
اطلاعات شخصی
سال درگذشت326 ق، ۳۱۷ ش‌، ۹۳۸ م
محل درگذشتبغداد
دیناسلام، شیعه
استادان
  • محمد بن علی بن خلف عطار
  • عبیدالله سعد زهری
  • علی بن حسین بن اشكاب
شاگردان
  • علی بن فضل بن عباس بغدادی
  • محمد بن عبیدالله بن شخیر
  • ابوالحسن دارقطنی
فعالیت‌هامحدث و راوی

احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث معروف به «ابن باغندی». محدث و راوی. وی دارای روایاتی در جوامع حدیثی شیعه است که از جمله آنها حدیث توبه حضرت آدم (علیه السلام) است که در این حدیث، سبب قبولی توبه آدم (علیه السلام) سوگند به پنج تن آل عبا (علیه السلام) معرفی شده است. همچنین روایتی در باب عصمت امام دارد که در این حدیث معنای «معصوم» از سوی امام صادق (علیه السلام) بیان شده است.

ولادت

احمد بن محمد بن سلیمان بن حارث، (000 - 326ق) ابوذر. معروف به «ابن باغندی». محدث و راوی. تاریخ تولد او در دست نیست اما وفات او در 326 هجری در بغداد روی داد. «شیخ صدوق» (م381ق) با یک واسطه از او نقل حدیث می‏‌کند، بنابراین وی می‏‌بایست در دهه‏‌های نخستین قرن چهارم زنده بوده باشد.

محل زندگی

وی اصالتاً اهل «واسط» حد فاصل میان کوفه و بصره از قبیله »أزد» است، اما نیاکان او سال‏‌ها در بغداد سکونت داشته‏‌اند. وی خود در بغداد پرورش یافت و نزد اساتید عصر خود به استماع حدیث پرداخت. جد او «محمد بن سلیمان بن حارث» معروف به «باغندی کبیر»(م283ق) از راویان حدیث بوده است. پدرش «محمد بن محمد بن سلیمان» (م312ق) نیز از راویان حدیث است و ظاهراً در پرورش علمی او نقش داشته است، هر چند خود او پدرش را در نقل حدیث تکذیب می‏‌کرده است. شاید بی‏‌توجهی او نسبت به احادیث پدرش، نشأت گرفته از بی‏‌اعتنایی پدر در‌باره روایات او بوده باشد زیرا پدرش نیز وی را در نقل حدیث دروغ‌گو معرفی نموده بوده است.

مذهب

درباره شیعه بودن او سخن قاطعی نمی‌‏توان گفت اما از برخی احادیث او می‏‌توان گرایشات شیعی او را استفاده کرد. وی دارای روایاتی در جوامع حدیثی شیعه است که از جمله آنها حدیث توبه حضرت آدم (علیه السلام) است‌که در این حدیث، سبب قبولی توبه آدم (علیه السلام) سوگند به پنج تن آل عبا(علیه السلام) معرفی شده است. هم‌چنین روایتی در باب عصمت امام دارد که در این حدیث معنای «معصوم» از سوی امام صادق (علیه السلام) بیان شده است. در‌باره تألیفات او خبری در منابع گزارش نشده است.

استادان

وی با پدرش مشترکاً از:

  1. «محمد بن علی بن خلف عطار» روایت دارند.
  2. هم‌چنین «عبیدالله سعد زهری»؛
  3. «علی بن حسین بن اشکاب» هستند.

شاگردان

شاگردان او:

  1. «علی بن فضل بن عباس بغدادی»(استاد شیخ صدوق
  2. «محمد بن عبیدالله بن شخیر»؛
  3. «ابوالحسن دارقطنی» (م385ق) هستند.

جستارهای وابسته

منابع

  • تاریخ بغداد، ج5ص291 شماره 2795؛
  • الخصال، شیخ صدوق، ص270 حدیث8؛
  • الامالی، شیخ صدوق، ص134 حدیث129؛
  • معانی الاخبار، ص132 حدیث2؛
  • العمده، ابن بطریق، ص379 حدیث745؛
  • خصائص الوحی المبین، ابن بطریق، ص130 حدیث72.