پرش به محتوا

سوره احزاب

از ویکی‌وحدت
سورۀ اَحزاب
شماره سوره33
محل نزولمدینه‌(مدنی)
جزء21 - 22
تعداد آیات73

سورۀ اَحزاب ، از سوره‌های مدنی قرآن است و نام‌گذاری آن به این دلیل است که بخش مهمی از سوره، به بیان اتفاقات جنگ احزاب (خندق) اختصاص دارد. علاوه، در این سوره رسم جاهلی ظِهار و پسرخواندگی نکوهش شده است. در ضمن، سورۀ احزاب پس از شرح ماجرای جنگ احزاب و نکوهش منافقان، در تعریف همسران پیامبر (صلّی‌الله علیه و آله)، آنان را الگوی زنان مسلمان معرفی می‌کند. همچنین در این سوره، به داستان زینب بنت جحش اشاره و در باره حجاب نیز سخن گفته می‌شود. نکته دیگر اینکه، موضوع معاد آخرین مبحث این سوره است. سوره‌ احزاب، مطالب خود را در سه بخش بیان می‌کند.

احزاب

جمع حزب به معنای دسته‌هاست. نام «احزاب»، یازده مرتبه در قرآن آمده و همه در بیان ذمّ است و مراد از آنها، دسته‌های اهل کتاب و مشرکین و تکذیب کنندگان پیامبران می‌باشد[۱].

مفهوم کلی سوره

  1. سامان‌دهی زندگی اجتماعی مسلمانان با بیان قوانین؛
  2. پاک‌سازی خرافات جاهلیت از میان مسلمانان؛
  3. آموزه‌های نظامی‌جنگ احزاب و بنی‌قریظه؛
  4. خاتمیت پیامبر اسلام (صلّی‌الله علیه وآله) و الگو بودن ایشان؛
  5. پاکی و عصمت اهل‌بیت (علیهم‌السّلام)؛
  6. آداب معاشرت و حجاب زنان[۲].

علت نام‌گذاری

«سورۀ اَحزاب» تنها نام این سوره است و نام دیگری ندارد. احزاب به معنای حزب‌ها و گروه‌ها می‌باشد و سبب نام‌گذاری آن، آیات بیستم و بیست ‌ودوم این سوره است که در آنها سخن از احزاب و گروه‌ها بیان شده است[۳].

اهداف و آموزه‌ها

اساسی‌ترین اهداف سورۀ احزاب عبارت‌است از:

  1. سازمان‌دهی زندگی اجتماعی مسلمانان با بیان قوانین زندگی برای آنان؛
  2. هدایت مسلمانان در دورۀ سخت هجوم مشرکان و خیانت یهودیان طی دو جنگ احزاب و بنی‌قریظه؛
  3. مبارزه با رسوبات خرافات جاهلی در میان مسلمانان[۴].

محتوا و موضوعات

سورۀ اَحزاب یکی از پربارترین سوره‌های قرآن مجید است و مسائل متنوع و بسیار مهمی‌ را در زمینه اصول و فروع اسلام بیان می‌کند.

مباحثی را که در این سوره آمده است، می‌توان به هفت بخش تقسیم کرد:

  1. بخش اول: سرآغاز سوره است که پیامبر اسلام (صلّی‌الله علیه و آله) را به اطاعت از خداوند و ترک همراهی با کافران و پیشنهادهای منافقان دعوت می‌کند و به او اطمینان می‌دهد که در برابر کارشکنی‌های آنها، از وی حمایت خواهد کرد.
  2. بخش دوم: به پاره‌ای از خرافات زمان جاهلیت مانند مسئله ظهار که آن را وسیله طلاق و جدایی زن و مرد از هم می‌دانستند و همچنین مسئله پسرخواندگی (تبنی) اشاره کرده و قلم بطلان بر آنها می‌کشد و پیوندهای خویشاوندی را در پیوندهای واقعی و طبیعی منحصر می‌کند.
  3. بخش سوم: که مهم‌ترین بخش این سوره است، مربوط به جنگ احزاب و حوادث تکان‌دهنده آن و پیروزی اعجاز‌آمیز مسلمین بر کفار و کارشکنی‌ها و بهانه‌جویی‌های گوناگون منافقان و پیمان‌شکنی آنان می‌باشد و در این زمینه دستورهای جامع و جالبی بیان شده است.
  4. بخش چهارم: مربوط به همسران پیامبر است که باید در همه چیز الگو و اسوه برای زنان مسلمان باشند و در این زمینه دستورهای مهمی‌ به آنها می‌دهد.
  5. بخش پنجم: به داستان زینب‌ دختر جحش اشاره می‌کند که روزی همسر زید پسر‌خوانده پیغمبر (صلّی‌الله علیه و آله) بود و از او جدا شد و به فرمان خدا با پیامبر (صلّی‌الله علیه و آله) ازدواج کرد و با این‌حال، دستاویزی برای منافقان گشت و قرآن در این زمینه پاسخ کافی به بهانه‌جویان می‌دهد.
  6. بخش ششم: از مسئله حجاب سخن می‌گوید که با بخش‌های گذشته نیز رابطه نزدیک دارد و همه زنان با ایمان را به رعایت این دستور اسلامی توصیه می‌کند.
  7. بخش هفتم: که آخرین بخش را تشکیل می‌دهد، اشاره‌ای به مسئله مهم معاد دارد و راه نجات در آن عرصه عظیم و همچنین مسئله امانت‌داری بزرگ انسان یعنی مسئله تعهد و تعهد و تکلیف و مسئولیت او را شرح می‌دهد[۵].

فضائل سوره

محل و زمان نزول

  1. سورۀ احزاب در مدینه بر پیامبر اسلام (صلّی‌الله علیه و آله) نازل شده است[۷].
  2. سورۀ احزاب در بین سال دوم تا پنجم هجری نازل شده است[۸].

فضای نزول

با توجه به اینکه سورۀ احزاب در مدینه و در ایام جنگ احزاب نازل شده است و در آن زمان، حکومت نوپای اسلامی در حال قدرت گرفتن بود، می‌توان گفت که فضای نزول سوره، فضایی آموزشی است. همچنین، آموزش احکام و اخلاق اسلامی و نیز بطلان خرافات دوران جاهلی و نیز برخی وقایع و رویدادهای همان زمان، در این سوره آمده است. با توجه به تنوع مطالب این سوره، به طور کلی شأن نزول‌های ریزتر آن؛ مطالب و محتویات ذیل می‌باشد:

  • اول: پسرخوانده‌ها، پسران واقعی نیستند و احکام پسران واقعی در باره آنها جاری نمی‌شود و آنها را باید با نام پدران اصلی‌شان صدا کرد.
  • دوم: پیامبر برای مؤمنان از خودشان مقدم‌تر است، زنان پیامبر، مادران مؤمنان هستند، ازدواج با آنان حرام می‌باشد حتی بعد از رحلت آن حضرت.
  • سوم: جریان جنگ احزاب به طور مفصل.
  • چهارم: دورکردن یهود بنی‌قریظه از مدینه و تصرف اراضی آنها.
  • پنجم: جریان زید بن حارثه و زینب و طلاق زینب و اینکه خدا بعد از طلاق زید، زینب را به رسولش تزویج کرد تا مردم در تزویج زنان پسرخوانده‌ بعد از طلاق‌شان، مانعی نداشته باشند.
  • ششم: مطالب مفصلی درباره زنان پیامبر (صلّی‌الله علیه و آله) و محفوظ ماندن مقام رهبری چنانکه خواهد آمد.
  • هفتم: آداب ورود به محضر پیامبر و خروج از نزد ایشان.
  • هشتم: بررسی حالات و تفتین‌های منافقان مدینه و تهدید آنان به تعقیب، تبعید و اعدام.
  • نهم: آیۀ امانت و انتخاب انسان برای حمل آن[۹].

ویژگی‌ها

  • سورۀ احزاب از سور مثانی می‌باشد. مثانی سوره‌هایی هستند که بعد از سور مئین قرار گرفته‌ و زیر صد آیه دارند، مانند اینکه سور مئین مبادی باشند و توالی آن مثانی آن فرض شده‌است[۱۰].
  • سوره‌های مثانی عبارتند از: احزاب، حج، قصص، نمل، نور،انفال، مریم، عنکبوت، روم، یس، فرقان، حجر، رعد، سبأ، فاطر، إبراهیم، ص، محمد، لقمان و زمر[۱۱].
  • روایتی از رسول خدا (صلّی‌الله علیه و آله) نقل شده است که فرمود: خداوند هفت سورۀ طوال را به جای تورات و سوره‌های مئین را به جای انجیل و سوره‌های مثانی را به جای زبور به من داد و پروردگارم مرا با دادن سوره‌های مفصل فزونی بخشید[۱۲].
  • آیۀ مهم تطهیر، آیه سی و دوم همین سور می‌باشد که در باره اهل‌البیت (علیه‌السّلام) و پاکی آنان نازل شده است. همچنین در این سوره، به داستان جنگ مهم احزاب اشاره شده است[۱۳].

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ سید علی‌اکبر قرشی، قاموس قرآن، ج 2، ص 126.
  2. ↑ محمدعلی رضایی اصفهانی، تفسير قرآن مهر، ج 16، ص 297.
  3. ↑ همان، ص 299.
  4. ↑ همان، ص 300.
  5. ↑ ناصر مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ج 17، ص 184
  6. ↑ سید هاشم رسولی محلاتی، ترجمه تفسير مجمع‌البيان، ج 20، ص 3.
  7. ↑ همان.
  8. ↑ محمدعلی رضایی اصفهانی، تفسير قرآن مهر، ج 16، ص 299.
  9. ↑ سید علی‌اکبر قرشی، تفسير احسن‌الحديث، ج 8، ص 304 با اندکی تصرف در ابتدای عبارت.
  10. ↑ ابن جوزی، زاد المسير فی علم التفسير، ج 4، ص 141.
  11. ↑ محمدهادی معرفت، التمهید في علوم القرآن، ج 1، ص 313.
  12. ↑ ابوجعفر محمد بن جرير طبرى، جامع البيان فی تفسير القرآن، ج 1، ص 34.
  13. ↑ محمدعلی رضایی اصفهانی، تفسير قرآن مهر، ج 16، ص 300.

منابع

  • قرشی، سید علی‌اکبر، قاموس قرآن، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • همان، تفسير احسن‌الحديث، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • رضایی اصفهانی، محمدعلی، تفسير قرآن مهر، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسير نمونه، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • رسولی محلاتی، سید هاشم، ترجمه تفسير مجمع‌البيان، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • ابن جوزی، زاد المسير فی علم التفسير، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • معرفت، محمدهادی، التمهید في علوم القرآن، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • طبرى، محمد بن جرير، جامع البيان فی تفسير القرآن، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏13 مهرماه 1405 ش.
  • سوره احزاب، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:‏ ‏۲۷ فروردین‌ماه ۱۴۰۱ ش.