کنیا
| کنیا | |
|---|---|
 | |
 | |
| نام رایج | کنیا |
| نام کامل | جمهوری کنیا |
| پایتخت |
|
کنیا، با نام رسمی جمهوری کنیا، کشوری در شرق آفریقا است که از شمال با اتیوپی و سودان جنوبی، از شرق با سومالی، از جنوب با تانزانیا، از غرب با اوگاندا و از شرق با اقیانوس هند هممرز است. پایتخت و بزرگترین شهر این کشور نایروبی است. کنیا با مساحت ۵۸۰٬۳۶۷ کیلومتر مربع و جمعیتی بیش از ۵۴ میلیون نفر، یکی از کشورهای مهم شرق آفریقا بهشمار میرود.
تاریخ
کنیا تا سده هجدهم میلادی تحت نفوذ پرتغالیها قرار داشت و پس از آن به مستعمره بریتانیا تبدیل شد. در دهه ۱۹۵۰ م، جنبش «مائو» علیه استعمار انگلیس شکل گرفت و سرانجام این کشور در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳ م، استقلال خود را به دست آورد. جومو کنیاتا نخستین رئیسجمهور کنیا بود و پس از وی دانیل آراپ موی، موای کیباکی، اوهورو کنیاتا و ویلیام روتو ریاست جمهوری این کشور را برعهده داشتهاند.
جغرافیا
کنیا در شرق قاره آفریقا قرار گرفته و دارای ۵۳۶ کیلومتر مرز ساحلی با اقیانوس هند است. این کشور از نظر وسعت چهلوهفتمین کشور جهان به شمار میرود. شهرهای مهم آن نایروبی، مومباسا، کیسومو و ناکورو هستند.
نظام سیاسی
کنیا دارای نظام جمهوری است و قوای سهگانه مجریه، مقننه و قضائیه بر اساس اصل تفکیک قوا فعالیت میکنند. رئیسجمهور با رأی مستقیم مردم برای یک دوره پنجساله انتخاب میشود. پارلمان کنیا شامل دو مجلس ملی و سنا است. مجلس ملی دارای ۳۴۹ کرسی و مجلس سنا دارای ۶۸ کرسی است. قوه قضائیه نیز شامل دیوان عالی، دادگاه عالی و دادگاههای تابعه میشود.
جمعیت و فرهنگ
جمعیت کنیا بر اساس برآورد سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۲ م، بیش از ۵۴ میلیون نفر است. زبان ملی مردم کنیا سواحلی و زبان رسمی آن انگلیسی است. اکثریت مردم این کشور مسیحی هستند و مسلمانان حدود ۱۰٫۹ درصد جمعیت را تشکیل میدهند.
اسلام در کنیا
ورود اسلام به کنیا به قرن نخست هجری قمری بازمیگردد. نخستین مهاجرت سازمانیافته مسلمانان به شرق آفریقا در دوران خلافت عبدالملک بن مروان صورت گرفت و اسلام از طریق سواحل شرقی آفریقا وارد کنیا شد. امروزه حدود ۸۰ درصد مردم شهرهای ساحلی کنیا مسلمان هستند و مسلمانان بیش از ۱۵ درصد جمعیت کشور را تشکیل میدهند.
تشیع در کنیا
ورود تشیع به کنیا به قرن سوم هجری قمری و مهاجرت حسن بن علی شیرازی بازمیگردد. وی همراه با فرزندانش برای تجارت به شرق آفریقا رفت و در مومباسا اقامت گزید. اگرچه نسل شیرازیها کاهش یافته است، اما نام و جایگاه آنان همچنان در فرهنگ مردم کنیا شناخته شده است و روستایی به نام «شیراز» در مومباسا وجود دارد.
شیعیان خوجه
بزرگترین تشکیلات شیعیان کنیا متعلق به خوجههای اثناعشری است که تحت پوشش فدراسیون جهانی شیعیان خوجه اثناعشری فعالیت میکنند. آنان در حوزههای اقتصادی، صنعتی، بانکی، حملونقل و فرهنگی حضور فعالی دارند و جمعیتشان حدود ۱۰ هزار نفر برآورد شده است. این گروه در شهرهای مختلف دارای مساجد، مدارس و مراکز فرهنگی هستند.
شیعیان بومی
شیعیان بومی کنیا با حمایت مؤسسات شیعی، بهویژه «بلال مسلم میشن»، توانستهاند مراکز آموزشی و دینی متعددی ایجاد کنند. افزون بر آنان، شیعیان عربتبار نیز در شهرهای مومباسا، مالیندی و لامو حضور دارند و جمعیت «شباب اهل البیت» در لامو از فعالترین تشکلهای آنان است[۱].
مراکز شیعی
از مهمترین مراکز شیعی کنیا میتوان به مسجد جعفری نایروبی، مؤسسه بلال مسلم میشن، مدرسه علمیه امیرالمؤمنین(ع)، حوزه علمیه رسول اکرم(ص)، کمیته مهدی مسلم و مؤسسه مجلس القائم اشاره کرد. همچنین اتحادیه شیعیان کنیا با نام «سیمکو» با هدف ایجاد همبستگی میان گروههای مختلف شیعه تأسیس شده است.
اقتصاد
اقتصاد کنیا بر پایه کشاورزی، خدمات، گردشگری و صنایع سبک استوار است. مهمترین محصولات کشاورزی آن چای، قهوه، نیشکر، گندم، ذرت، ارزن و بادام زمینی است. صنایع تولیدی شامل نساجی، پوشاک، صابون، فولاد، سیمان، مواد شیمیایی و صنایع چوب میشود. این کشور همچنین از منابع طبیعی همچون سنگ آهک، نمک، روی، گچ و سنگهای قیمتی برخوردار است[۲].
جستارهای وابسته
پانویس
منابع
- «اطلاعات عمومی جمهوری کنیا»، وبسایت سفارت جمهوری اسلامی ایران در کنیا، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهده: ۲ تیر ۱۴۰۵ ش.
- «شیعیان کنیا»، وبگاه شیعه آفریقا، تاریخ درج مطلب: 8 آبانماه 1396، تاریخ مشاهدۀ مطلب: ۲ تیر ۱۴۰۵ ش.
- «نگاهی به وضعیت مسلمانان کنیا»، وبگاه شعوبا، تاریخ درج مطلب: 12 فروردینماه 1399 ش، تاریخ مشاهدۀ مطلب: ۲ تیرماه ۱۴۰۵ ش.
کشورهای جهان | |
|---|---|
| قاره اروپا | |
| قاره آسیا | |
| قاره آفریقا | |
| قاره آمریکا | |
| قاره اقیانوسیه | |
| قاره جنوبگان |
|
 | |