ابوبکر عبدالله بن طاهر طایی ابهری
| ابوبکر عبدالله بن طاهر طایی ابهری | |
|---|---|
 | |
| نام‌های دیگر | ابن طاهر ابهری |
| اطلاعات شخصی | |
| سال درگذشت | 330 ق، ۳۲۱ ش، ۹۴۲ م |
| فعالیت‌ها | از علمای بزرگ اهل سنت متصوفه |
ابوبکر عبدالله بن طاهر طایی ابهری یکی از علمای بزرگ اهل سنت متصوفه در قرن چهارم هجری بود[۱]. ابوعبدالرحمن سلمی در مورد او می‌گوید: او از اجلای مشایخ منطقه جبل بود و عالمی متقی بود. مهلب بن أَحْمد الْمصْرِیّ نیز در مورد او می‌گوید: نفعی که در دیدار ابن طاهر ابهری بیش از دیگر مشایخ تصوف بود. ابونعیم اصفهانی نیز در مورد او می‌گوید: رایت بزرگواری بر او عنایت شده بود. زبانش در شرح توحید توانا بود و خداوند به او کرم نموده بود[۲]. ابن طاهر از معاصران ابوبکر شبلی بود و با یوسف بن الحسین رازی هم صحبت بود و با مظفر قرمیسینی و شیوخ دیگر رفاقت داشت[۳]. وی در حدود سال 330 هجری قمری درگذشت[۴].
گفتار
در مصیبت سه چیز است: تطهیر، کفاره و تذکر. تطهیر از گناهان کبیره است و کفاره از گناهان صغیره است و تذکراتی به اهل پاکی و صفا داده می‌شود.
از جمله احکام فقیر سلوک بی رغبتی است اگر لازم شد باید رغبت او از نیازش بیشتر نباشد.
قومی خدا را با زبان اعمالشان می‌خواندند و قومی دیگر به رحمتش امیدوار بودند؛ ببین فاصله بین آنانی که به عملشان امید دارند و آنانی که به رحمتش امید بسته‌اند فاصله است.
هدف صالحان اطاعت بدون معصیت و هدف علما حرکت در راه صواب و درست است و نیت عرفا تعظیم قلبی به درگاه الهی است در حالی که هدف مشتاقان زودتر به لقاء یار نائل شدن است و آرزوی مقربان آرامش دل به درگاه خداوند متعال است[۵].
