سوره طور
| سورۀ طور | |
|---|---|
 | |
 | |
| شماره سوره | ۵۲ |
| محل نزول | مکه (مکی) |
| جزء | ۲۷ |
| تعداد آیات | ۴۹ |
سورۀ طور، پنجاه و دومین سوره و از سوره‌های مکی است که در جزء ۲۷ قرآن جای دارد. در آیۀ نخست این سوره، به «طور» سوگند یاد شده است و به همین‌دلیل این سوره را طور نامیده‌اند. گفته شده است که منظور از طور، کوهی است که در آن به حضرت موسی (علیه‌السّلام) وحی می‌شد. سورۀ طور کافران را تهدید به عذاب کرده ویژگی‌هایی از آن را بیان می‌کند و سپس بخشی از نعمت‌های بهشتیان را شرح می‌دهد و منکران نبوت پیامبر (صلّی‌الله علیه و‌آله) را توبیخ می‌کند. دربارۀ فضیلت تلاوت سورۀ طور در روایات نقل شده است که اگر کسی آن را بخواند، از عذاب جهنم در امان است و در بهشت جای دارد و خیر دنیا و آخرت به او داده می‌شود.
نام‌گذاری
این سوره را از آن‌رو سورۀ طور نامیده‌اند که در آیۀ نخست آن، به «طور» سوگند یاد شده است[۱].علامه طباطبایی در تفسیر المیزان نوشته است: منظور از طور، همان کوهی است که در آن به حضرت موسی (علیه‌السّلام) وحی می‌شد و در دیگر آیات قرآن نیز مقدس شمرده شده و به آن سوگند یاد شده است مانند: آیۀ ۵۲ سوره مریم 
وَنَادَيْنَاهُ مِنْ جَانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ وَقَرَّبْنَاهُ نَجِيًّا [مریم–52] 
، (و او را از جانب راست طور ندا دادیم، و او را در حالی‌که با وی راز گفتیم، مقرّب خود قرار دادیم)[۲].
محل و ترتیب نزول
- سورۀ طور از سوره‌های مکی و در ترتیب نزول، هفتاد و ششمین سوره‌ای است که بر پیامبر (صلّی‌الله علیه و‌آله) نازل شده است.
- این سوره در چینش کنونی مُصحَف، پنجاه و دومین سوره است[۳] و در جزء ۲۷ قرآن جای دارد.
تعداد آیات و دیگر ویژگی‌ها
- سورۀ طور، ۴۹ آیه، ۳۱۳ کلمه و ۱۳۲۴ حرف دارد.
- این سوره به لحاظ حجمی، جزء سوره‌های مُفَصَّلات (دارای آیات کوتاه) است و با سوگند آغاز می‌شود[۴].
محتوا
به نوشتۀ المیزان، هدف اصلی سورۀ طور، تهديد كسانى است كه با حق عناد مىورزند. این سوره كافران را به عذابى كه در روز قيامت برایشان در نظر گرفته شده بیم داده و با بیان سوگندهايى، وقوع آن را حتمی اعلام کرده است. این سوره سپس پارهاى از ویژگی‌های آن عذاب را بیان کرده و در مقابل، بخشی از نعمت‌هاى بهشتیان را شرح داده است و پس از آن نیز تکذیب‌کنندگان نبوت پیامبر (صلّی‌الله علیه و‌آله) و تهمت‌زنندگان به او را توبیخ کرده و در پایان، پیامبر (صلّی‌الله علیه و‌آله) را به تسبیح پروردگار فرمان داده است[۵].
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ ناصر مکارم شیرازی، تفسير نمونه، سال ۱۳۷۴ ش، ج ۲۲، ص ۴۰۸.
- ↑ محمدحسین طباطبایی، الميزان فی تفسیر القرآن، سال ۱۴۱۷ ق، ج ۱۹، ص ۶.
- ↑ محمدهادی معرفت، آموزش علوم قرآن، سال ۱۳۷۱ ش، ج ۲، ص ۱۶۶.
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، دانش‌نامه قرآن، سال ۱۳۷۷ ش، ج ۲، ص ۱۲۵۲.
- ↑ محمدحسین طباطبایی، الميزان فی تفسیر القرآن، سال ۱۴۱۷ ق، ج ۱۹، ص ۵ و ۶.
منابع
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسير نمونه، سال ۱۳۷۴ ش، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 5 آبان‌ماه 1405 ش.
- طباطبایی، محمدحسین، الميزان فی تفسیر القرآن، سال ۱۴۱۷ ق، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 5 آبان‌ماه 1405 ش.
- معرفت، محمدهادی، آموزش علوم قرآن، سال ۱۳۷۱ ش، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 5 آبان‌ماه 1405 ش.
- خرمشاهی، بهاءالدین، دانش‌نامه قرآن و قرآن‌پژوهی، سال ۱۳۷۷ش، تاریخ درج مطلب: بی‌تا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 5 آبان‌ماه 1405 ش.
