سوره ق
| سورۀ ق | |
|---|---|
| نامهای دیگر سوره |
|
| شماره سوره | ۵۰ |
| محل نزول | مکه (مکی) |
| جزء | ۲۶ |
| تعداد آیات | ۴۵ |
سورۀ ق، پنجاهمین سوره و از سورههای مکی است که در جزء ۲۶ قرآن قرار دارد. این سوره را «قاف» مینامند؛ زیرا با حرف مقطعه «ق» آغاز شده است. مسأله معاد و تعجب کافران از زنده شدن دوباره مردگان، نبوت، توحید و قدرت الهی از موضوعات مطرح شده در این سوره است. آیۀ ۱۶ سوره،
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ [ق–16]
؛ همانا انسان را آفریدیم و همواره آنچه را که باطنش [دربارۀ معاد و دیگر حقایق] به او وسوسه میکند، میدانیم، و ما به او از رگ گردن نزدیک تریم. که خدا را به آدمی از شاهرگش نزدیکتر میداند، از آیههای مشهور این سوره است. در فضیلت تلاوت این سوره آمده است کسیکه سورۀ ق را قرائت كند خداوند سختیها و سکرات مرگ را بر وی آسان میكند.
نامگذاری
نامگذاری این سوره را به نام قاف به دلیل شروع آن با حرف مُقَطَّعه «ق» دانستهاند[۱]. نام دیگر این سوره، باسقات (به معنای درختان بلند) است که این واژه در آیۀ دهم به کار رفته است[۲]. کلمۀ باسقات یکبار در قرآن و آن هم در سوره «ق» آمده است[۳].
محل و ترتیب نزول
- سورۀ «ق» از سورههای مکی و در ترتیب نزول، سی و چهارمین سورهای است که بر پیامبر (صلّیالله علیه وآله) نازل شده است.
- این سوره در چینش کنونی مُصحَف، پنجاهمین سوره است و در جزء ۲۶ قرآن قرار دارد[۴].
تعداد آیات و دیگر ویژگیها
- سورۀ «ق» ۴۵ آیه، ۳۷۳ کلمه و ۱۵۰۷ حرف دارد و از نظر حجمی جزء مُفَصّلات و در حدود نیم حزب قرآن است[۵].
- سورۀ «ق» بیست و هشتمین سوره از سورههای بیست و نه گانهای است که به حروف مقطعه آغاز شده است.
- ششمین سوره از بیست و سه سورهای است که با سوگند شروع میشود[۶].
محتوا
محور بحثهای سورۀ «ق» را مسئله معاد و دیگر مسائل مطرح شده در آن را، جنبی میدانند[۷].
موضوعات مطرح شده در سوره «ق» را میتوان به صورت خلاصه در موارد ذیل، دستهبندی کرد:
- انکار و تعجب کافران از مسئله معاد (معاد جسمانی).
- استدلال بر معاد از طریق توجه به نظام آفرینش و به ویژه احیای زمینهای مرده به وسیله نزول باران.
- استدلال بر مسئله معاد از طریق توجه به خلقت نخستین.
- اشاره به مسئله ثبت اعمال و اقوال برای روز حساب.
- مسائل مربوط به مرگ.
- گوشهای از حوادث روز قیامت و اوصاف بهشت و دوزخ.
- اشاره به حوادث تکاندهنده پایان جهان.
- اشاره به وضع اقوام طغیانگر و سرنوشت دردناک آنها.
- فرمان به ذکر خدا و عظمت قرآن.
- تحت مراقبت بودن انسان در تمام مراحل زندگی[۸].
فضایل
- در فضیلت این سوره از پیامبر (صلّیالله علیه وآله) نقل شده است که هر كسی سورۀ «ق» را تلاوت كند، خداوند سکرات ( سختیهای) هنگام مرگ را بر وی آسان میكند[۹].
- از امام باقر (علیهالسّلام) نیز روایت شده است که هر كسی در نمازهای واجب یا مستحب خود سوره «ق» را قرائت کند، خداوند در روزیِ او وسعت ایجاد كرده و روز قیامت كتاب اعمال او را به دست راستش میدهد و از او به آسانی حسابرسی میكند[۱۰].
- در تفسیر البرهان برای قرائت این سوره خواصی چون بهبود بیماری صرع، زیاد شدن روزی و رفع ترس و اضطراب ذکر شده است[۱۱].
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، «سوره ق»، ص ۱۲۵۲.
- ↑ جلالالدین سیوطی، الاتقان فی علوم القرآن، سال ۱۳۹۴ ق، ج ۱، ص ۱۹۴؛ بهاءالدین خرمشاهی، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، «سوره ق»، ص ۱۲۵۲.
- ↑ همان.
- ↑ محمدهادی معرفت، آموزش علوم قرآن، سال ۱۳۷۱ ش، ج ۲، ص ۱۶۶.
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، «سوره ق»، ص ۱۲۵۲.
- ↑ محمدرضا صفوی، «سوره ق»، ص ۷۸۲.
- ↑ ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، سال ۱۳۷۱ ش، ج ۲۲، ص ۲۲۲.
- ↑ محمدحسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، سال ۱۳۹۰ ق، ج ۱۷، ص ۳۳۷؛ ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، سال ۱۳۷۱ ش، ج ۲۲، ص ۲۲۲.
- ↑ شیخ طبرسی، مجمع البیان، سال ۱۳۷۲ ش، ج ۹، ص ۲۳۳.
- ↑ همان.
- ↑ هاشم بحرانی، تفسیرالبرهان، سال ۱۴۱۶ ق، ج ۵، ص ۱۲۵.
منابع=
- خرمشاهی، بهاءالدین، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- سیوطی، جلالالدین، الاتقان فی علوم القرآن، سال ۱۳۹۴ ق، ؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- معرفت، محمدهادی، آموزش علوم قرآن، سال ۱۳۷۱ ش، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- صفوی، محمدرضا، «سوره ق»، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، سال ۱۳۷۱ ش، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، سال ۱۳۹۰ ق؛ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، سال ۱۳۷۱ ش، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- شیخ طبرسی، مجمع البیان، سال ۱۳۷۲ ش، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.
- بحرانی، هاشم، تفسیرالبرهان، سال ۱۴۱۶ ق، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 14 آبانماه 1405 ش.