شافعیه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
(۲۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد) | |||
خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات فرق و مذاهب | |||
| عنوان =شافعیه | |||
| تصویر = | |||
| توضیح تصویر = | |||
| نام =شافعیه | |||
| نام رایج = | |||
| تاریخ شکل گیری = 2 ق | |||
| قرن شکل گیری = قرن دوم هجری قمری | |||
| مبدأ شکل گیری = | |||
| موسس =محمد بن ادریس شافعی | |||
| عقیده = | |||
}} | |||
'''شافعیه''' یکی از مذاهب فقهی چهارگانه [[اهل سنت و جماعت|اهلسنت]] بهشمار میرود. این مذهب به نام [[اهل حدیث]] مشهور است. [[ابن اثیر|ابناثیر]] شافعی را به فتح شین و کسر فاء یعنی َشفِعی ضبط کرده است<ref>ابناثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج 2، ص 175.</ref>. این مذهب پس از [[حنفی|مذهب حنفیه]]، بزرگترین مذهب [[اهل سنت و جماعت|اهلسنت]] است و در احکام شرعی چون دیگر مذاهب اهلسنت، دارای نظام فقهی خاصی است که اصول آن را شخصی به نام [[محمد بن ادریس شافعی|محمد بن ادریس]] شافعی بنا نهاده است. همچنین پیروان مذهب شافعیه در کنار دیگر مذاهب اهلسنت یعنی [[حنفی|حنفیه]]، [[مذهب مالکی|مالکیه]] و [[حنبلی|حنابله]] در جهان اسلام حضور دارند<ref>بلخی ابوالقاسم، بیان الادیان، ص 61.</ref><ref>دائرة المعارف الاسلامیة، ج 13، ص 72.</ref><ref>احمد امین، ضحی الاسلام، ج 2، ص 168.</ref><ref>خوارزمی محمد بن احمد، مفاتیح العلوم، ص 46.</ref> شافعیه با نامهای دیگری چون شفعویه و شوافع نیز خوانده میشود. شفعویه احتمالا همان شافعیه و یکی از مکاتب اهلحدیث است<ref> مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ دوم، ص 257.</ref><ref>رازی عبد الجلیل، النقض، ص457.</ref>. آوردهاند که مردم [[دمشق]] پیرو مذهب اهلحدیث و فقیهان شفعویه بودند<ref>مقدسی محمد، احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم، ص 154.</ref>. | |||
== بنیانگذار شافعیه == | |||
موسس این مکتب شخصی به نام [[محمد بن ادریس شافعی]] منتسب به شافع بن سائب از نیاکان پدریاش میباشد. وی در سال 150 قمری در شهر [[غزه]] فلسطین به دنیا آمد. پدرش مدت کوتاهی پس از تولد وی از دنیا رفت و او در همان کودکی همراه مادرش به [[مکه]] هجرت کرد و در این شهر ساکن شد. <ref> ابوزهره محمد، تاریخ المذاهب الاسلامیة، ص ۴۰۷ - ۴۰۹.</ref>. محمدبنادریس تحصیلات علمی و فقهی خویش را نزد مسلم بن خالد زنجی مفتی مکه و امام جماعت [[مسجد الحرام|مسجدالحرام]] شروع کرد و کم کم به مهارت بالایی دست یافت و در مسجدالحرام تدریس خود را آغاز کرد. وی علاوه بر تسلط در [[فقه]]، در علوم ادبی نیز صاحب سبک بود. در همین زمان به [[مدینه]] سفر و در آن شهر نزد [[مالک بن انس]] رئیس مذهب مالکی به عنوان شاگردی خاص تلمذ کرد. | |||
شافعی بعد از گذشت حوادثی که او را مجبور به حضور در [[بغداد]] کرد، فرصتی یافت تا در آن دیار با فقهای بزرگ حنفی و نیز مدرسه فقهی مالک که بیشتر [[نصگرا]] و [[حدیثگرا]] بود، مرتبط و با فقه [[عقلگرایان|عقلگرایان]] و به اصطلاح [[اهلرای]] آشنا شود. مسیر علمی شافعی از این پس میان بغداد و مکه سپری شد. او در سال 199 قمری به [[مصر]] رفت و در آن دیار ساکن شد و در سال 204 قمری از دنیا رفت<ref>وهبة الزحیلی، المذهب الشافعی، نشر مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیة، المذاهب الاسلامیة الخمسة، ص ۴۹۴ - ۴۹۸.</ref>. | |||
== | == پیروان شافعی == | ||
بیشتر مقلدان فقهی شافعی در اصول عقاید، از مبانی کلامی اشعری پیروی میکنند<ref>تیمور پاشا، احمد، المذاهب الفقهیة الاربعة، قاهره، ص ۸۷.</ref>. با اینحال، ابوالحسن اشعری (موسس مکتب اشاعره) خود در امور فقهی شافعی مسلک بود و در اثبات و تحکیم مبانی اعتقادی این گروه از مسیر ادله کلامی؛ مذهب اشعری را بنیان کرد<ref>مشکور، محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ دوم، ص ۵۵.</ref>. همچنین برخی از مشاهیر متکلمان اهلسنت همچون جوینی، [[محمد غزالی|غزالی]]، [[فخر رازی]] و [[سیوطی]] از میان شافعیان برخاستند<ref>وهبة الزحیلی، المذهب الشافعی، نشر مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیة، المذاهب الاسلامیة الخمسة، ص ۵۲۳ - ۵۲۶.</ref>. | |||
== پراکندگی جغرافیایی شافعیه == | |||
شافعی | در زمان حاضر، شافعیه در بیشتر کشورهای اسلامی حضور دارند. اما در کشورهایی چون مصر، یمن، اندونزی و نیز مناطق کردنشین، حضور پیروان این مذهب چشمگیرتر است<ref>وهبة الزحیلی، المذهب الشافعی، نشر مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیة، المذاهب الاسلامیة الخمسة، ص ۵۴۲ – ۵۴۵.</ref><ref>اسلامی، رضا، مدخل علم فقه، قم، ص ۴۷۵.</ref>. و علاوه بر این، بزرگان دو مذهب شافعی و مالکی، قدرت برتر در میان اساتید و شیوخ [[الأزهر|دانشگاه الازهر]] مصر میباشند<ref>اسلامی، رضا، مدخل علم فقه، قم، ص۵۲۷.</ref>. | ||
</ref> | |||
== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | |||
{{فرق و مذاهب}} | |||
[[رده:فرق و مذاهب]] | |||
[[رده: | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۴
شافعیه | |
---|---|
![]() | |
نام | شافعیه |
تاریخ شکل گیری | 2 ق، ۲ ش، ۶۲۳ م |
قرن شکل گیری | قرن دوم هجری قمری |
موسس | محمد بن ادریس شافعی |
شافعیه یکی از مذاهب فقهی چهارگانه اهلسنت بهشمار میرود. این مذهب به نام اهل حدیث مشهور است. ابناثیر شافعی را به فتح شین و کسر فاء یعنی َشفِعی ضبط کرده است[۱]. این مذهب پس از مذهب حنفیه، بزرگترین مذهب اهلسنت است و در احکام شرعی چون دیگر مذاهب اهلسنت، دارای نظام فقهی خاصی است که اصول آن را شخصی به نام محمد بن ادریس شافعی بنا نهاده است. همچنین پیروان مذهب شافعیه در کنار دیگر مذاهب اهلسنت یعنی حنفیه، مالکیه و حنابله در جهان اسلام حضور دارند[۲][۳][۴][۵] شافعیه با نامهای دیگری چون شفعویه و شوافع نیز خوانده میشود. شفعویه احتمالا همان شافعیه و یکی از مکاتب اهلحدیث است[۶][۷]. آوردهاند که مردم دمشق پیرو مذهب اهلحدیث و فقیهان شفعویه بودند[۸].
بنیانگذار شافعیه
موسس این مکتب شخصی به نام محمد بن ادریس شافعی منتسب به شافع بن سائب از نیاکان پدریاش میباشد. وی در سال 150 قمری در شهر غزه فلسطین به دنیا آمد. پدرش مدت کوتاهی پس از تولد وی از دنیا رفت و او در همان کودکی همراه مادرش به مکه هجرت کرد و در این شهر ساکن شد. [۹]. محمدبنادریس تحصیلات علمی و فقهی خویش را نزد مسلم بن خالد زنجی مفتی مکه و امام جماعت مسجدالحرام شروع کرد و کم کم به مهارت بالایی دست یافت و در مسجدالحرام تدریس خود را آغاز کرد. وی علاوه بر تسلط در فقه، در علوم ادبی نیز صاحب سبک بود. در همین زمان به مدینه سفر و در آن شهر نزد مالک بن انس رئیس مذهب مالکی به عنوان شاگردی خاص تلمذ کرد. شافعی بعد از گذشت حوادثی که او را مجبور به حضور در بغداد کرد، فرصتی یافت تا در آن دیار با فقهای بزرگ حنفی و نیز مدرسه فقهی مالک که بیشتر نصگرا و حدیثگرا بود، مرتبط و با فقه عقلگرایان و به اصطلاح اهلرای آشنا شود. مسیر علمی شافعی از این پس میان بغداد و مکه سپری شد. او در سال 199 قمری به مصر رفت و در آن دیار ساکن شد و در سال 204 قمری از دنیا رفت[۱۰].
پیروان شافعی
بیشتر مقلدان فقهی شافعی در اصول عقاید، از مبانی کلامی اشعری پیروی میکنند[۱۱]. با اینحال، ابوالحسن اشعری (موسس مکتب اشاعره) خود در امور فقهی شافعی مسلک بود و در اثبات و تحکیم مبانی اعتقادی این گروه از مسیر ادله کلامی؛ مذهب اشعری را بنیان کرد[۱۲]. همچنین برخی از مشاهیر متکلمان اهلسنت همچون جوینی، غزالی، فخر رازی و سیوطی از میان شافعیان برخاستند[۱۳].
پراکندگی جغرافیایی شافعیه
در زمان حاضر، شافعیه در بیشتر کشورهای اسلامی حضور دارند. اما در کشورهایی چون مصر، یمن، اندونزی و نیز مناطق کردنشین، حضور پیروان این مذهب چشمگیرتر است[۱۴][۱۵]. و علاوه بر این، بزرگان دو مذهب شافعی و مالکی، قدرت برتر در میان اساتید و شیوخ دانشگاه الازهر مصر میباشند[۱۶].
پانویس
- ↑ ابناثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج 2، ص 175.
- ↑ بلخی ابوالقاسم، بیان الادیان، ص 61.
- ↑ دائرة المعارف الاسلامیة، ج 13، ص 72.
- ↑ احمد امین، ضحی الاسلام، ج 2، ص 168.
- ↑ خوارزمی محمد بن احمد، مفاتیح العلوم، ص 46.
- ↑ مشکور محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ دوم، ص 257.
- ↑ رازی عبد الجلیل، النقض، ص457.
- ↑ مقدسی محمد، احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم، ص 154.
- ↑ ابوزهره محمد، تاریخ المذاهب الاسلامیة، ص ۴۰۷ - ۴۰۹.
- ↑ وهبة الزحیلی، المذهب الشافعی، نشر مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیة، المذاهب الاسلامیة الخمسة، ص ۴۹۴ - ۴۹۸.
- ↑ تیمور پاشا، احمد، المذاهب الفقهیة الاربعة، قاهره، ص ۸۷.
- ↑ مشکور، محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، نشر آستان قدس رضوی، سال 1372 شمسی، چاپ دوم، ص ۵۵.
- ↑ وهبة الزحیلی، المذهب الشافعی، نشر مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیة، المذاهب الاسلامیة الخمسة، ص ۵۲۳ - ۵۲۶.
- ↑ وهبة الزحیلی، المذهب الشافعی، نشر مرکز الغدیر للدراسات الاسلامیة، المذاهب الاسلامیة الخمسة، ص ۵۴۲ – ۵۴۵.
- ↑ اسلامی، رضا، مدخل علم فقه، قم، ص ۴۷۵.
- ↑ اسلامی، رضا، مدخل علم فقه، قم، ص۵۲۷.