یعفوریه
| یعفوریه | |
|---|---|
 | |
| موسس | سلیمان الاقطع یا محمد بن بشیر |
| عقیده | دو گونه اعتقاد به دو گروه از یعفوریه نسبت داده شده است. اعتقادات گروه اول: معرفت ائمه واجب است و قیام به شرایعى که از طرف محمد بن عبدالله (خاتم الانبیا) ابلاغ شده است نیز واجب است. کسی که امام را نشناسد و بمیرد، چنان است که در جاهلیت مرده است. اعتقادات گروه دوم: معتقد بودند که خداوند فقط نماز، خُمس و روزه ماه رمضان را واجب کرده است و موضوعاتی چون حج و زکات و دیگر موضوعات شرعی وجود ندارد. آنها ازدواج با محارم را جایز مىدانستند و رابطه جنسی با غلامان را بدون اشکال میشمردند. |
یعفوریه، دربارۀ این فرقه، مطالب اندک و نیز پراکندهای نوشته شده و از نظر محتوا نیز متفاوت است که با استناد به آنها نمیتوان درباره این فرقه و آراء و عقایدشان به طور مستند و دقیق اظهار نظر کرد. در ادامه به دو عنوان از یعفوریه با توضیحات متفاوت اشاره میشود.
گروه اول
گروه اول از یعفوریه از فرق «امامیه» و از اصحاب سلیمان الاقطع بودند که از معاصران ابو محمد هشام بن الحکم بود. آنها معتقد بودند که معرفت ائمه واجب است و قیام به شرایعى که از طرف رسول (صلّیالله علیه وآله) ابلاغ شده است نیز واجب است. کسی که امام را نشناسد و بمیرد، چنان است که در جاهلیت مرده است. برخی از ایشان گفتهاند که اگر کسى معرفت امام را درک کند، هیچ فریضه و تکلیفی بر او واجب نیست. فقط معرفت امام او را کفایت میکند. برخى از «یعفوریه» پیرو عقیده «معتزله» در «قدر» شدند و گفتند: معرفت امام ضرورى است[۱].
گروه دوم
گروه دوم از یعفوریه شیعیان و پیروان محمد بن بشیر بودند و در عصر امامت موسی بن جعفر (علیهالسّلام) ظهور و در امامت امام موسی بن جعفر (علیهالسّلام) توقف کرده و منکر امامت فرزندش علی بن موسی (علیهالسّلام) و نیز منکر امامان بعد از آن حضرت شدند. آنها عصمت امامان بعد از موسی بن جعفر را قبول نداشتند و هر کسی را که به امامت ایشان قائل بود کافر و خونش را حلال مىدانستند. البته این فرقه در ادامه امامت موسی بن جعفر را نیز منکر شدند و امامت محمد بن بشیر و پس از او امامت فرزندش را پذیرفتند. آنان معتقد بودند که خداوند فقط نماز، خمس و روزه ماه رمضان را واجب کرده است و مسایلی چون زکات، حج و دیگر موضوعات دین و احکام شرعی وجود ندارد. علاوه، آنها ازدواج با محارم را جایز مىدانستند و رابطه جنسی با غلامان را بدون اشکال میشمردند[۲].
جستارهای وابسته
پانویس
منابع
- محمدجواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوی، سال 1372 ش، چ دوم، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 6 دیماه 1404 ش.
- محمد بن عمر کشی،رجال الکشی( اختیار معرفة الرجال)، تحقیق شیخ طوسی، انتشارات دانشگاه مشهد، سال ۱۳۴۷ ش، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 6 دیماه 1404 ش.
