ابلقیه
| ابلقیه | |
|---|---|
 | |
| نام | ابلقیه |
| عقیده | عقاید غلوآمیز داشتند. |
ابلقیه، شاخهای از فرقه «راوندیه» هستند که پس از قتل ابومسلم خراسانی و با فرمان منصور عباسی در قالب فرقهای مذهبی و به دست ایرانیان تأسیس شد.
تاریخچه
موسس این فرقه مردی پیس بود که در زبان عربی به معنای ابلق است. وی از غُلاة راوند بود و درباره آلعباس غلوّ میکرد. میگفت روحی که در عیسی بن مریم وجود داشت، در وجود علی بن أبیطالب (علیهالسّلام) و دیگر امامان شیعه حلول کرد و از بدنهای ایشان به بدن ابراهیم بن محمد امام عباسی درآمد و سپس در ابوجعفر منصور «حلول» کرد و همه ایشان خدایان هستند.
وی تمام چیزهای حرام و ناروا را حلال و روا میدانست. گروهی از پیروان خود را به خانه خویش دعوت میکرد و به آنان شراب مینوشانید و آنان را با زن خویش همبستر میکرد تا اینکه اسد بن عبداللّه القسری البجلی بر وی دست یافت و او و افرادش را کُشت. طبری میگوید: پیروان او تا زمان او وجود داشتند. آنها ابوجعفر منصور را جانشین ابراهیم امام دانسته و میپرستیدند و او را خدا میدانستند و به کاخ سبزش درآمدند و بر بام رفته و به قصد پرواز، خود را از بالای کاخ بر زمین میافکندند و خویشتن را هلاک میکردند. جماعتی از ایشان سلاح پوشیده فریاد یا اباجعفر برمیداشتند و میگفتند: ای اباجعفر! «انت، انت» تو همان تویی، یعنی تو خدایی تا آنکه روزی ابوجعفر منصور با عدهای از لشکریان خویش بر آنان که با سلاح بر او خروج کرده بودند بتافت و آنان را از دم شمشیر بگذرانید. ظاهرا این فرقه با همان «راوندیه» از غُلاة طرفدار بنیعباس باشند و آنان را به مناسبت اعتقاد به الوهیت ابراهیم بن محمّد امام، ابراهیمیه نیز میگویند[۱].
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ محمدجواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوی، سال 1372 ش، چ دوم، ص 14، با ویرایش و تغییرات مختصر در برخی از جملات.
منابع
- محمدجواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوی، سال 1372 ش، چ دوم، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب:15 دیماه 1404 ش.
