اسکافیه
| اسکافیه | |
|---|---|
 | |
| نام | اسکافیه |
| موسس | ابوجعفر محمد بن عبدالله اسکافی |
| عقیده | معتزلی |
اسکافیه، از فرقههای کلامی معتزله بغداد و از پیروان ابوجعفر محمدبنعبدالله اسکافی]] هستند.
زندگینامه
اسکافی در اصل از سمرقند بود. وی مردی ادیب و متکلم بود و دانش و هوش سرشاری داشت و همچنین مورد توجه و اعتماد حاکمان عباسی خصوصا شخص معتصم عباسی بود. این شخصیت در ابتدا خیاط بود و خانوادهاش او را از تحصیل باز میداشتند. آشنایی اسکافی با جعفر بن حرب، راه تحصیل او را فراهم کرد. جعفر مخارج خانواده اسکافی را تامین کرد و وی را با خود برد.
عقاید
اسکافی مانند معتزله بغداد به شیعه امامیه متمایل بود و دیدگاههایی معتدلی در عقاید کلامی داشت. وی خداوند متعال را در ستم به کودکان و دیوانگان به «توانایی» وصف میکند، ولی میگوید خداوند در ستم بر خردمندان به «توانایی» وصف نمیشود و قادر بر ظلم ایشان نخواهد بود. همچنین میگوید که رواست اگر بگوییم خداوند با بندگان سخن میگوید و روا نیست که بگوییم وی تکلم میکند و باید او را «مکلم» نامید نه «متکلم». زیرا در «متکلم» گمان شود که کلام قائم به اوست ولی در «مکلم» چنین گمانی نرود، همانطور که متحرک مقتضی قیام حرکت به آن باشد، متکلم نیز اقتضای کلام به او دارد. ابن المرتضی نام او را در طبقه هفتم از معتزله آورده از قول ابن یزدان گوید که «اسکافی» مردی عالم و فاضل بود و هفتاد کتاب در کلام تألیف کرد و نیز از قول ابوالقاسم بلخی از ابوالحسین خیاط روایت کرده که گفت اسکافی نخست خیاط بود و عمو و مادرش وی را از طلب علم بازمیداشتند و او را ناچار به کسب کرده بودند، ولی جعفر بن حرب که از علمای «معتزله» بود وی را در کنف حمایت خود گرفت و به او علم آموخت و هر ماه بیست درهم برای مادرش میفرستاد. اسکافی در سال 240 هجری قمری در گذشت[۱].
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ محمدجواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوی، سال 1372 ش، چ دوم، ص 47.
منابع
- محمدجواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوی، سال 1372 ش، چ دوم، تاریخ درج مطلب: بیتا، تاریخ مشاهدۀ مطلب: 30 دیماه 1404 ش.
